Mary Barton

Mary Barton: A Tale of Manchester Life เป็นนวนิยายเรื่องแรกของนักเขียนชาวอังกฤษ Elizabeth Gaskell ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1848 เรื่องราวเกิดขึ้นในเมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ระหว่างปี 1839 ถึง 1842 และกล่าวถึงความยากลำบากที่ชนชั้นแรงงานในยุควิกตอเรียต้องเผชิญ

นวนิยายเริ่มต้นที่เมืองแมนเชสเตอร์ โดยแนะนำให้เรารู้จักกับครอบครัว Barton และ Wilson ซึ่งเป็นครอบครัวชนชั้นแรงงานสองครอบครัว John Barton เป็นผู้ตั้งคำถามเกี่ยวกับการกระจายความมั่งคั่งและความสัมพันธ์ระหว่างคนรวยและคนจน ต่อมาไม่นานภรรยาของเขาเสียชีวิต ซึ่งเขาโทษว่าเป็นเพราะความเสียใจที่ Esther น้องสาวของเธอหายตัวไป หลังจากสูญเสีย Tom ลูกชายไปตั้งแต่วัยเยาว์ Barton ต้องเลี้ยงดู Mary ลูกสาวเพียงลำพัง เขาตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าและเริ่มเข้าไปพัวพันกับขบวนการ Chartist และสหภาพแรงงาน Mary เข้าทำงานที่ร้านตัดเย็บเสื้อผ้า (เนื่องจากพ่อของเธอคัดค้านการทำงานในโรงงาน) และกลายเป็นที่หมายปองของ Jem Wilson ชายผู้ขยันขันแข็ง และ Harry Carson ลูกชายเจ้าของโรงสีผู้มั่งคั่ง เธอหวังลึกๆ ว่าการแต่งงานกับ Carson จะช่วยให้ชีวิตของเธอและพ่อสุขสบายขึ้น แต่ทันทีที่ปฏิเสธคำขอแต่งงานของ Jem เธอก็ตระหนักว่าเธอรักเขาจริงๆ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจหลบเลี่ยง Carson โดยวางแผนที่จะแสดงความรู้สึกต่อ Jem เมื่อเวลาผ่านไป Jem เชื่อว่าการตัดสินใจของเธอเป็นที่สิ้นสุด แม้ว่าสิ่งนี้จะไม่เปลี่ยนความรู้สึกที่เขามีต่อเธอก็ตาม

Kathleen Mary Tillotson เขียนไว้ว่า Mary Barton "สร้างขึ้นบนสมมติฐานของลัทธิ Chartist และ Past and Present" ซึ่งเป็นผลงานวิพากษ์วิจารณ์สังคมสองชิ้นของ Thomas Carlyle

นวนิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกโดยไม่ระบุชื่อผู้แต่ง แต่ชื่อเสียงของผู้เขียนเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายภายในหนึ่งปี การตอบรับในช่วงแรกของนวนิยายเรื่องนี้มีความเห็นที่แตกต่างกัน โดยบางคนยกย่องในความซื่อสัตย์และความถูกต้องต่อข้อเท็จจริง ขณะที่คนอื่นๆ วิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการนำเสนอภาพความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างและลูกจ้างที่บิดเบือน British Quarterly Review กล่าวว่าเป็น "ภาพลักษณ์ที่ลำเอียง" และ Edinburgh Review กล่าวว่าการแบ่งแยกภาวะระหว่างนายจ้างและลูกจ้างนั้นเกินจริงไป ซึ่งสอดคล้องกับ Manchester Guardian และ Prospective Review อย่างไรก็ตาม Athenaeum, Eclectic Review, Christian Examiner และ Fraser's Magazine กลับมีความเห็นที่ต่างออกไป บทวิจารณ์เชิงบวกของ Athenaeum ได้ตั้งคำถามว่า "เป็นการดีหรือฉลาดหรือถูกต้องหรือไม่ที่จะใช้นวนิยายเป็นเครื่องมือในการเปิดโปงความเลวร้ายทางสังคมอย่างตรงไปตรงมาตามข้อเท็จจริง" Thomas Carlyle ได้เขียนจดหมายถึง Gaskell โดยเรียกหนังสือเล่มนี้ว่า "หนังสือที่ดูเหมือนจะอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่านวนิยายขยะทั่วไปมาก