ในป่าละเมาะ (Yabu no Naka)

เมื่อความจริงเลือนหายไปท่ามกลางเสียงเล่าขาน ต้นกำเนิดคลาสสิกของการเล่าเรื่องแบบไม่น่าไว้วางใจในยุคปัจจุบัน

《ในป่าละเมาะ》 ใช้คำให้การจากบุคคลหลายฝ่ายเพื่อปะติดปะต่อเหตุการณ์ฆาตกรรมหนึ่ง แต่กลับทำให้เรื่องราวในแต่ละเวอร์ชันขัดแย้งกันเอง ยิ่งผู้อ่านเข้าใกล้เหตุการณ์มากเท่าไร ก็ยิ่งพบว่าความจริงอาจถูกบดบังด้วยความปรารถนา ความอับอาย ศักดิ์ศรี และกลยุทธ์ในการเล่าเรื่อง ภาพยนตร์เรื่อง "ราโชมอน" (Rashomon) ของอาคิระ คุโรซาวะ เป็นการดัดแปลงโดยนำเรื่อง 〈ในป่าละเมาะ〉 มารวมกับ 〈ราโชมอน〉 จนทำให้เกิด "ปรากฏการณ์ราโชมอน" (Rashomon Effect) ซึ่งกลายเป็นแนวคิดระดับโลกที่ใช้อธิบายความจริงที่มีหลายแง่มุม

อาคุตางาวะ ริวโนสุเกะ เกิดที่โตเกียวในปี ค.ศ. 1892 เริ่มเขียนผลงานขณะศึกษาที่ภาควิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยจักรพรรดิโตเกียว เขาเริ่มมีชื่อเสียงหลังจากเรื่อง 〈จมูก〉 (Hana) ได้รับคำชมจากนัตสึเมะ โซเซกิ เขามีความเชี่ยวชาญในการนำวัตถุดิบคลาสสิกอย่างเช่น 《ตำนานกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว》 (Konjaku Monogatari) มาเรียบเรียงใหม่ โดยใช้สำนวนที่ประณีตและการวิเคราะห์ทางจิตวิทยาที่เยือกเย็นเพื่อถ่ายทอดความไม่มั่นคงของมนุษย์ในสมัยใหม่ เขาเสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายในปี ค.ศ. 1927 เนื่องจากอาการทางประสาทเรื้อรังและการนอนไม่หลับ ขณะมีอายุเพียง 35 ปี

ผลงานชิ้นนี้แสดงถึงความสามารถที่โดดเด่นที่สุดของอาคุตางาวะในการทำให้วัตถุดิบคลาสสิกมีความทันสมัย: คดีโบราณถูกเขียนให้เป็นปัญหาทางจิตวิทยาและทฤษฎีความรู้เรื่องการเล่าเรื่องในยุคใหม่ หากเปรียบเทียบกับผลงานร่วมสมัย สามารถเทียบได้กับวิธีการใช้คำให้การและความจริงส่วนบุคคลของนักเขียนอย่าง ฮิงาชิโนะ เคโงะ หรือ มินาโตะ คานาเอะ และยังเป็นต้นกำเนิดเดียวกับการเล่าเรื่องอาชญากรรมหลายมุมมองที่พบเห็นได้ทั่วไปในภาพยนตร์และซีรีส์ในปัจจุบัน