ผู้ยากไร้ (Poor Folk)

Poor Folk หรือที่รู้จักในชื่อ 'ผู้ยากไร้' คือนวนิยายเรื่องแรกของ ฟีโอดอร์ ดอสโตเยฟสกี เขียนขึ้นในช่วงเก้าเดือนระหว่างปี 1844 ถึง 1845 ดอสโตเยฟสกีอยู่ในภาวะลำบากทางการเงินเนื่องจากวิถีชีวิตที่ฟุ่มเฟือยและการติดการพนันที่เริ่มก่อตัวขึ้น แม้ว่าเขาจะเคยแปลนวนิยายต่างประเทศมาบ้าง แต่ก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ เขาจึงตัดสินใจเขียนนวนิยายของตัวเองเพื่อหาเงินทุน นวนิยายเรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากผลงานของ โกโกล, ปุชกิน และ คารัมซิน รวมถึงนักเขียนชาวอังกฤษและฝรั่งเศส 'ผู้ยากไร้' เขียนขึ้นในรูปแบบจดหมายโต้ตอบระหว่างตัวละครหลักสองตัว คือ มาคาร์ เดวูชคิน และ วาร์วารา โดโบรเซโลวา ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกันที่ยากจน นวนิยายเรื่องนี้สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตของคนยากจน ความสัมพันธ์กับคนรวย และความยากจนในภาพรวม ซึ่งเป็นธีมทั่วไปของวรรณกรรมแนวธรรมชาตินิยม (Literary Naturalism) มิตรภาพที่ลึกซึ้งแต่แปลกประหลาดได้พัฒนาขึ้นระหว่างพวกเขา จนกระทั่งโดโบรเซโลวาสูญเสียความสนใจในวรรณกรรม และต่อมาก็เลิกติดต่อกับเดวูชคินหลังจากคุณไบคอฟ พ่อม่ายผู้มั่งคั่งมาขอเธอแต่งงาน เดวูชคินซึ่งเป็นต้นแบบของเสมียนที่พบในงานวรรณกรรมแนวนิยมธรรมชาติมากมายในสมัยนั้น ยังคงรักษาคุณลักษณะที่อ่อนไหวของเขาไว้ ขณะที่โดโบรเซโลวาสละทิ้งศิลปะ แต่เดวูชคินกลับไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้โดยปราศจากวรรณกรรม

'ผู้ยากไร้' ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ทั่วประเทศ ดอสโตเยฟสกีสังเกตว่า "รัสเซียทั้งประเทศกำลังพูดถึง 'ผู้ยากไร้' ของผม" ทันทีที่เขาได้อ่านต้นฉบับ เบลินสกี ได้ขนานนามว่านี่คือ "นวนิยายเพื่อสังคม" เรื่องแรกของรัสเซีย อเล็กซานเดอร์ เฮอร์เซน ยกย่องหนังสือเล่มนี้ในเรียงความของเขา "เกี่ยวกับความก้าวหน้าของแนวคิดปฏิวัติในรัสเซีย" โดยสังเกตเห็น "แนวโน้มและแรงผลักดันทางสังคมนิยม" ของหนังสือ งานชิ้นนี้ถูกจัดหมวดหมู่โดยนักวิจารณ์ พาเวล อันเนนคอฟ ว่าเป็นผลงานของสิ่งที่เรียกว่า "สำนักธรรมชาติ" หนังสือพิมพ์ The Northern Bee บันทึกว่า: "ข่าวเกี่ยวกับอัจฉริยะคนใหม่ คุณดอสโตเยฟสกี กำลังแพร่สะพัดไปทั่วเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เราไม่รู้ว่าเป็นชื่อจริงหรือนามปากกา ผู้อ่านกำลังยกย่องนวนิยายเรื่องใหม่ของเขา 'ผู้ยากไร้' ฉันได้อ่านนวนิยายเรื่องนี้แล้วและพูดว่า: 'น่าสงสารผู้อ่านชาวรัสเซีย!' อย่างไรก็ตาม คุณดอสโตเยฟสกีเป็นคนที่มีความสามารถ และถ้าเขาหาทางในวรรณกรรมได้ เขาจะสามารถเขียนสิ่งที่เหมาะสมได้" นิโคไล โดโบรลูบอฟ ในเรียงความปี 1861 เรื่อง "ผู้คนถูกเหยียบย่ำ" เขียนว่าดอสโตเยฟสกีศึกษาสภาพความเป็นจริงที่เลวร้ายและถ่ายทอดแนวคิดมนุษยนิยม เขายังยกย่องเขาที่ถ่ายทอดธรรมชาติของมนุษย์และดึงเอา "ดวงวิญญาณที่เป็นแกนกลางของความลึกที่ถูกกักขังหลังจากประท้วงเพื่ออัตลักษณ์ต่อแรงกดดันจากภายนอกที่รุนแรง และนำเสนอต่อคำตัดสินของเรา