The Pickwick Papers

The Posthumous Papers of the Pickwick Club (ook bekend als The Pickwick Papers) was de eerste roman van de Engelse auteur Charles Dickens, voor het eerst gepubliceerd in seriële vorm van maart 1836 tot november 1837. Vanwege zijn succes met Sketches by Boz, gepubliceerd in 1836, werd Dickens door de uitgeverij Chapman & Hall gevraagd om beschrijvingen te leveren bij een reeks komische 'cockney sporting plates' van illustrator Robert Seymour, en deze te verbinden tot een roman. Het boek werd een fenomeen in de uitgeverswereld, met illegale kopieën, theatervoorstellingen, Sam Weller-mopjesboeken en andere merchandise. Over de culturele impact schrijft Nicholas Dames in The Atlantic: "'Literatuur' is geen grote genoeg categorie voor Pickwick. Het definieerde zijn eigen categorie, een nieuwe die we 'entertainment' zijn gaan noemen." Gepubliceerd in 19 afleveringen over 20 maanden, populariseerde het succes van The Pickwick Papers de vervolgroman en cliffhanger-eindes. De weduwe van Seymour beweerde dat het idee voor de roman oorspronkelijk van haar man kwam, maar Dickens ontkende in zijn voorwoord bij de editie van 1867 met klem enige specifieke inbreng: "De heer Seymour heeft nooit een incident, een zin of een woord dat in het boek te vinden is, bedacht of gesuggereerd."

The Pickwick Papers is een reeks losjes samenhangende avonturen geschreven voor publicatie in een tijdschrift. De handeling vindt plaats in 1827-28, hoewel critici enkele schijnbare anachronismen hebben opgemerkt. Dickens satireerde bijvoorbeeld de rechtszaak van George Norton tegen Lord Melbourne uit 1836. De hoofdpersoon van de roman, Samuel Pickwick, Esq., is een vriendelijke en rijke oude heer, de oprichter en eeuwigdurend voorzitter van de Pickwick Club. Verveeld door de gebruikelijke sportactiviteiten van de club, stelt hij voor dat hij en drie andere "Pickwickians" reizen maken naar plaatsen ver van Londen en verslagen schrijven van wat ze zien en ervaren. Hun reizen per koets door het Engelse platteland vormen het belangrijkste onderwerp van de roman. Een romantisch misverstand met zijn hospita, de weduwe mevrouw Bardell, resulteert in een van de beroemdste rechtszaken in de Engelse literatuur, Bardell v. Pickwick, wat ertoe leidt dat ze beiden worden opgesloten in de Fleet Prison wegens schulden.

Dickens werkte op 24-jarige leeftijd als parlementair verslaggever en rondreizend journalist, en hij had een verzameling schetsen over het Londense leven gepubliceerd als Sketches by Boz. Uitgever Chapman & Hall plande een serie "cockney sporting plates" door illustrator Robert Seymour. Er zou een club komen waarvan de leden op jacht- en visexpedities naar het platteland zouden worden gestuurd. Hun geweren zouden per ongeluk afgaan, en vishaken zouden verstrikt raken in hun hoeden en broeken, en deze en andere tegenslagen zouden worden afgebeeld in de komische platen van Seymour. Ze vroegen Dickens om de nodige beschrijving te leveren om de platen toe te lichten en ze te verbinden tot een soort beeldroman die in die tijd in de mode was. Hij protesteerde dat hij niets van sport wist, maar accepteerde de opdracht toch.