ดิ่งสู่ใจกลางโลก (Voyage au centre de la Terre)

โครงเรื่อง: การลงสู่ส่วนลึกที่แสนลึกลับ

จุดเริ่มต้นที่ชวนพิศวง

การผจญภัยเริ่มต้นขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1863 ณ เมืองฮัมบูร์ก ศาสตราจารย์ออตโต ลิเดนบร็อก ผู้แปลกประหลาดได้ค้นพบต้นฉบับอักษรรูนรหัสลับของ อาร์เน ซักนุสเซม นักเล่นแร่แปรธาตุในศตวรรษที่ 16 หลังจากที่แอ็กเซล หลานชายของศาสตราจารย์ถอดรหัสได้โดยบังเอิญ (ซึ่งสรุปใจความได้ว่า "ไปไอซ์แลนด์ กระโดดลงไปในภูเขาไฟ แล้วจะพบใจกลางโลก") ลิเดนบร็อกก็ลากชายหนุ่มผู้ลังเลใจออกเดินทางครั้งสำคัญในชีวิตทันที

มหากาพย์ใต้พิภพ

เมื่อถึงไอซ์แลนด์ พวกเขาจ้าง ฮันส์ เบลเกอ นายพรานนกอีเดอร์ผู้เคร่งขรึมมาเป็นผู้นำทาง ทั้งสามคนลงไปในปล่องภูเขาไฟสไนเฟลส์โจกุล (Snæfellsjökull) ที่ดับสนิทแล้ว การเดินทางของพวกเขาห่างไกลจากคำว่าราบรื่น:

วิกฤตการณ์ขาดแคลนน้ำ: พวกเขาเกือบตายเพราะความกระหายหลังจากเลี้ยวผิดทาง แต่รอดมาได้เมื่อฮันส์เจาะธารน้ำใต้ดิน (เรียกว่า "ฮันส์บาค")

ทะเลลิเดนบร็อก: พวกเขาค้นพบมหาสมุทรใต้ดินอันกว้างใหญ่ที่ส่องสว่างด้วยก๊าซเรืองแสง ขณะล่องแพข้ามไป พวกเขาได้เห็นการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวระหว่างเพลสิโอซอร์ (Plesiosaur) และอิกทิโอซอร์ (Ichthyosaur)

ยุคก่อนประวัติศาสตร์ฟื้นคืนชีพ: พวกเขาพบกับป่าเห็ดยักษ์และพืชพรรณในยุคเทอร์เชียรี สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือพวกเขาเหลือบไปเห็นมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ร่างสูงสิบสองฟุตกำลังต้อนฝูงมาสโตดอน

ทางออกที่ระเบิดออกมา

เมื่อพบว่าทางถูกปิดกั้นด้วยถ้ำถล่ม พวกเขาจึงพยายามระเบิดทางผ่านด้วยปืนสำลี (gun cotton) แรงระเบิดเปิดหลุมที่ไม่มีก้นบึ้งซึ่งสูบทะเลและแพของพวกเขาลงสู่ส่วนลึก ในที่สุดพวกเขาก็ติดอยู่ในปล่องภูเขาไฟที่กำลังพุ่งขึ้นและถูกขับออกมาสู่พื้นผิวโลกผ่านการปะทุของภูเขาไฟสตรอมโบลีในซิซิลี พวกเขากลับสู่ฮัมบูร์กในฐานะวีรบุรุษ ผู้ซึ่งเดินทางข้ามโลกและข้ามเวลามาแล้ว

ตัวละคร: การศึกษาความแตกต่าง

ศาสตราจารย์ออตโต ลิเดนบร็อก: ปราชญ์ผู้ "หยาบคายและไม่น่าคบหา" เขาเป็นพายุหมุนแห่งความหลงใหลในวิทยาศาสตร์และความใจร้อน ที่น่าสนใจคือเชื่อกันว่าเขาเป็นตัวละครล้อเลียน ปิแอร์ พ่อของแวร์นเอง

แอ็กเซล: ผู้บรรยายและหลานชายของลิเดนบร็อก เขาเป็นเสียงแห่งความระมัดระวังและสามัญสำนึก ทำหน้าที่เป็น "ฮีโร่ผู้จำยอม" ที่อยากจะอยู่บ้านกับคู่หมั้นมากกว่าที่จะไปสู้กับปลาสมัยก่อนประวัติศาสตร์

ฮันส์ เบลเกอ: กระดูกสันหลังผู้เงียบขรึมและเยือกเย็นของกลุ่ม ความอดทนและการมีไหวพริบของเขาคือเหตุผลเดียวที่ชาวเยอรมันสองคนรอดชีวิตจากการเดินทางครั้งนี้

เกราบรูน: หญิงคนรักของแอ็กเซลและลูกบุญธรรมของลิเดนบร็อก ผู้สนับสนุนให้แอ็กเซลออกเดินทางแม้ว่าเขาจะหวาดกลัวก็ตาม

วิทยาศาสตร์: ข้อเท็จจริง vs เรื่องแต่งยุควิกตอเรีย

แวร์นเป็นที่รู้จักจากแนวทางที่ "ค้นคว้ามาอย่างดี" แม้วิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ในเรื่องจะถูกหักล้างไปแล้วตามกาลเวลา:

เคมีธรณี: ทฤษฎีของลิเดนบร็อกที่ว่าแกนโลกไม่ใช่ของเหลวร้อนละลายนั้น อ้างอิงจากทฤษฎีออกซิเดชันของ ฮัมฟรี เดวี ปัจจุบันเรารู้แล้วว่าแกนโลกนั้นร้อนมาก แต่สำหรับแวร์น นี่เป็นช่องโหว่ทาง "วิทยาศาสตร์" ที่จำเป็นเพื่อให้ตัวละครของเขารอดพ้นจากความร้อนได้

แรงบันดาลใจทางธรณีวิทยา: การเดินทางไปสกอตแลนด์ของแวร์นในปี 1859 (โดยเฉพาะ Arthur’s Seat ในเอดินบะระ) มีอิทธิพลอย่างมากต่อคำบรรยายลักษณะของภูเขาไฟ

บรรพชีวินวิทยา: แวร์นใช้หนังสือ *The World before the Deluge* (1863) ของ หลุยส์ ฟิกูเยร์ เป็นแหล่งข้อมูลหลักสำหรับสัตว์ก่อนประวัติศาสตร์ของเขา

การตีพิมพ์และการแปลที่ "ผิดเพี้ยน"

ประวัติการตีพิมพ์เรื่องนี้วุ่นวายเกือบเท่ากับโครงเรื่อง:

ฉบับปรับปรุง: ฉบับปี 1867 ได้เพิ่มบทเรียนสองบทที่เน้นยุคควอเทอร์นารีและมาสโตดอนที่มีชีวิต ซึ่งสะท้อนถึงความคลั่งไคล้ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1860

ความวุ่นวายของ "Hardwigg": การแปลเป็นภาษาอังกฤษในยุคแรก (1871) ขึ้นชื่อเรื่องความไม่ซื่อสัตย์ต่อต้นฉบับ เวอร์ชันหนึ่งได้เปลี่ยนชื่อลิเดนบร็อกเป็น "ศาสตราจารย์ฮาร์ดวิกก์" เปลี่ยนแอ็กเซลเป็น "แฮร์รี่" และเกราบรูนเป็น "เกรตเชน" พร้อมกับเขียนเนื้อหาใหม่ทั้งย่อหน้า

คดีความ: แวร์นถูก เลออน เดลมาส ฟ้องฐานคัดลอกผลงานในปี 1877 โดยอ้างว่าแวร์นขโมยแนวคิดเรื่อง "เอกสารรูนที่หายไป" แวร์นชนะคดีเนื่องจากศาลไม่พบหลักฐานการโจรกรรม

มรดกทางวัฒนธรรมและการดัดแปลง

โลกใต้ดินของแวร์นกลายเป็นต้นแบบของประเภทย่อย "โลกที่สาบสูญ" (Lost World) สร้างแรงบันดาลใจให้กับทุกสิ่งตั้งแต่ อาร์เทอร์ โคนัน ดอยล์ ไปจนถึง *The Hobbit* ของ โทลคีน

ภาพยนตร์:

1959: ภาพยนตร์คลาสสิกที่นำแสดงโดย เจมส์ เมสัน ซึ่งย้ายจุดเริ่มต้นไปที่เอดินบะระ

2008: เวอร์ชัน 3 มิติของ เบรนแดน เฟรเซอร์ ซึ่งใช้หนังสือเล่มนี้เป็นชนวนเหตุแบบ "meta"

ดนตรี: อัลบั้มแนวคอนเซปต์ในปี 1974 ของ ริก เวกแมน ชื่อ *Journey to the Centre of the Earth* น่าจะเป็นการแสดงคารวะทางดนตรีที่มีชื่อเสียงที่สุด โดยใช้การบรรยายและเพลงร็อกเพื่อเล่าเรื่องราวใหม่

การเข้าถึงทั่วโลก: เรื่องราวนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นทุกอย่าง ตั้งแต่ภาพยนตร์แนวซามูไรญี่ปุ่น ไปจนถึงในจีนและอินเดียที่เรื่องราวถูกนำไปปรับใช้ในบริบทท้องถิ่น แสดงให้เห็นถึงเสน่ห์ที่เป็นสากลของ "การดิ่งลงสู่สิ่งที่ไม่รู้จัก"

เกร็ดความรู้: ชื่อ "Lidenbrock" มีแนวโน้มว่าจะเป็นการให้เกียรติแก่ ฟรีดริช ลินเดนบร็อก (Friedrich Lindenbrog) นักรักหนังสือชาวเยอรมันในศตวรรษที่ 17