Vanity Fair: วิมานลวง (นวนิยายที่ไม่มีพระเอก)

บทนำสู่งานเขียน

ภูมิหลัง:
ตีพิมพ์เป็นตอนรายเดือนตั้งแต่ปี 1847 ถึง 1848 โดยมีฉากหลังเป็นช่วงสงครามนโปเลียน นวนิยายเรื่องนี้เปลี่ยนตลาดการแต่งงาน ความทะเยอทะยานทางทหาร หนี้สิน ความมั่งคั่งจากอาณานิคม และการโอ้อวดทางสังคมให้กลายเป็นการเสียดสีสังคมในวงกว้าง

ความขัดแย้งหลัก:
เบ็คกี้ ชาร์ป และ อเมเลีย เซดลีย์ ดำเนินชีวิตผ่านรูปแบบการพึ่งพาอาศัยที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ในขณะที่ครอบครัวต่างๆ รุ่งเรืองและตกต่ำโดยมีเรื่องของเงิน ชื่อเสียง และสงครามเป็นปัจจัย ผู้บรรยายมักจะขัดจังหวะการดำเนินเรื่องเพื่อให้ผู้อ่านต้องตัดสินทั้งตัวละครและความเพลิดเพลินในการเฝ้าดูพวกเขา

กลวิธีในการเขียน:
ผู้บรรยายที่ชอบสอดแทรก การเคลื่อนไหวแบบพาโนรามา ภาพลักษณ์แบบละคร การประชดประชัน เส้นทางชีวิตที่ขนานกัน และการพูดกับผู้อ่านโดยตรง ทำให้หนังสือเล่มนี้เป็นเหมือนการแสดงหุ่นเชิดที่รู้ตัวมากกว่าจะเป็นบันทึกเหตุการณ์ที่ตรงไปตรงมา

หัวใจสำคัญของ Vanity Fair ไม่ใช่การปลอบประโลมทางศีลธรรม แต่เป็นความตื่นเต้นในการเฝ้าดูผู้คนปรับตัวเพื่อสร้างตัวตนภายใต้ความกดดัน เบ็คกี้ ชาร์ป ก้าวเข้ามาในนิยายโดยแทบไม่มีเงิน ไม่มีการคุ้มครองจากครอบครัว แต่มีความเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่ารอยยิ้ม การแต่งงาน หรือข่าวลือสามารถซื้ออะไรได้บ้าง ส่วนอเมเลีย เซดลีย์ มีคุณธรรมที่อ่อนโยนซึ่งสังคมอ้างว่าให้ผลตอบแทน แต่คุณธรรมเหล่านั้นกลับทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นผลประโยชน์รอบตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า การวางผู้หญิงสองคนนี้ไว้ข้างกันเปลี่ยนทุกห้องรับแขกให้กลายเป็นตลาด และทุกคำชมให้กลายเป็นโอกาสในการทำธุรกรรม

Thackeray ปฏิเสธที่จะมอบ 'ฮีโร่' ที่มั่นคงตามที่ชื่อรองระบุไว้ ผู้บรรยายของเขาจะสลับไปมาระหว่างการเปิดโปง ชื่นชม ดุด่า และแสดงให้ผู้อ่านดู ในขณะที่ภาพลักษณ์การแสดงหุ่นเชิดเตือนเราว่าผู้เล่าเรื่องก็กำลังจัดฉากการแสดงนี้เช่นกัน บทที่เกี่ยวกับวอเตอร์ลูแสดงให้เห็นถึงวิธีคิดนี้ในระดับที่ใหญ่ที่สุด: ประวัติศาสตร์การทหารส่วนใหญ่ถูกเก็บไว้หลังฉาก ในขณะที่ความตื่นตระหนก ความเย่อหยิ่ง การจัดการ และจินตนาการส่วนตัวเป็นตัวกำหนดว่าพลเรือนได้รับประสบการณ์อย่างไร ผลลัพธ์ที่ได้คือความตลกขบขันในจุดที่น่าอึดอัด เพราะผู้อ่านได้รับเชิญให้เพลิดเพลินไปกับโรงละครทางสังคมแบบเดียวกับที่นวนิยายเรื่องนี้ไม่ไว้วางใจ

ผู้อ่านที่เคยชมซีรีส์ปี 2018 จะจดจำการดึงดูดผู้ชมโดยตรงของเบ็คกี้ได้ แต่นวนิยายเรื่องนี้กว้างกว่า รุนแรงกว่า และสนใจเรื่องเงินมากกว่าที่ฉบับภาพยนตร์จะทำได้ง่ายๆ ลองติดตามเรื่องหนี้สิน มรดก เงินค่าเลี้ยงดู และบิลที่ยังไม่ได้ชำระ สิ่งเหล่านี้จะเผยให้เห็นความสัมพันธ์ก่อนที่จะมีการประกาศความรักหรือความซื่อสัตย์เสียอีก รางวัลที่ได้คือโลกทางสังคมที่เกือบจะไม่มีใครบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่ก็มีน้อยคนนักที่จะถูกตราหน้าว่าเป็นตัวร้ายเพียงอย่างเดียว

สิ่งที่ทำให้เบ็คกี้ต้านทานไม่ได้ไม่ใช่การที่นิยายแอบเห็นชอบกับการกระทำของเธอ แต่เป็นเพราะเธอมองเห็นป้ายราคาที่ติดอยู่กับคุณธรรมที่คนอื่นแสร้งทำเป็นว่าประเมินค่าไม่ได้ เธสามารถอ่านสถานการณ์ในห้องออกก่อนที่ผู้อยู่อาศัยที่น่าเคารพเหล่านั้นจะยอมรับว่ามันคือตลาดซื้อขาย ในทางกลับกัน อเมเลียเปลี่ยนความซื่อสัตย์ให้เป็นเกราะกำบังจากความรู้ที่ไม่พึงประสงค์ เส้นทางชีวิตที่ขนานกันของพวกเธอคอยสั่นคลอนการแบ่งแยกที่ง่ายดายระหว่างความฉลาดที่เหยียดหยามโลกและความดีงามทางศีลธรรม: ผู้หญิงคนหนึ่งเข้าใจสังคมมากเกินไป ส่วนอีกคนเข้าใจน้อยเกินไป และการค้นพบทั้งสองอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย

ขนาดของนวนิยายเป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์ การขอแต่งงานอาจถูกขัดจังหวะด้วยหนี้สิน การรณรงค์ทางทหารอาจสัมผัสได้ผ่านกระเป๋าเดินทางและความตื่นตระหนก และการเปิดตัวที่สง่างามอาจบรรจุเมล็ดพันธุ์ของการถูกขับออกจากสังคมไว้แล้ว ผู้บรรยายของ Thackeray ก้าวเข้ามาแทรกระหว่างผู้อ่านและฉากซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อเสนอคำตัดสินแล้วเปิดเผยความกระหายในการแสดงของตัวเอง เพื่อนร่วมทางที่ไม่มั่นคงรายนี้ทำให้หนังสือเล่มนี้รู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาดใจ: เราไม่ได้เพียงแค่เฝ้าดูคนหลอกลวง แต่กำลังถูกตั้งคำถามว่าทำไมการแสดงละครของพวกเขาจึงทำให้เราพึงพอใจได้เพียงนี้

จงเปิดหนังสือเล่มนี้เพื่อเบ็คกี้ แต่จงอยู่ต่อเพื่อโลกที่เต็มไปด้วยผู้คนที่ทำให้เธอเป็นไปได้ ความเพลิดเพลินนั้นสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ: การดูถูกเล็กน้อยกลายเป็นเบาะแสทางการเงิน เรื่องตลกกลายเป็นกับดักทางศีลธรรม และตัวละครที่ถูกทิ้งไปเมื่อหลายร้อยหน้าก่อนกลับมาพร้อมพลังที่จะเปลี่ยนชีวิตของอีกคน ความยาวของเรื่องให้เวลาแก่ความทะเยอทะยานในการเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย เมื่อถึงตอนจบ ผู้อ่านไม่เพียงแต่ติดตามนักไต่เต้าทางสังคมเท่านั้น แต่ยังได้อาศัยอยู่ในวัฒนธรรมที่เกือบทุกคนกำลังปีนป่าย ต่อรอง หรือแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นการต่อรองนั้น

การดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และโทรทัศน์

Vanity Fair (2018)

ผู้กำกับ: James Strong; Jonathan Entwistle
ประเทศที่ผลิต: สหราชอาณาจักร
นักแสดง: Olivia Cooke, Claudia Jessie, Tom Bateman
ความแตกต่างจากหนังสือ: ใช้โครงสร้างโทรทัศน์ 6 ตอน เน้นเบ็คกี้เป็นมุมมองหลักในการดำเนินเรื่อง และบีบอัดภาพพาโนรามาทางสังคมที่ยาวเหยียดของนวนิยาย

ฉบับพิมพ์และการแปล

ควรอ่านให้ครบทั้ง 67 บทพร้อมชื่อรอง 'นวนิยายที่ไม่มีพระเอก'; การสรุปย่ออาจเปลี่ยนการเสียดสีสังคมที่เข้มข้นให้กลายเป็นเพียงเรื่องราวของเบ็คกี้คนเดียวได้ง่ายเกินไป

ผู้เขียนและผลงาน

ด้วยรูปแบบการต่อต้านความเป็นวีรบุรุษและความฉลาดทางสังคมของเบ็คกี้ ชาร์ป ทำให้นวนิยายเรื่องนี้ยังคงเป็นหัวใจสำคัญในการสนทนาเรื่องความทะเยอทะยาน เพศ สภาพทางชนชั้น และอำนาจทางศีลธรรมที่ไม่น่าเชื่อถือของผู้บรรยาย