The Sorrows of Satan

The Sorrows of Satan ging de literatuurgeschiedenis in als een werk dat ooit invloedrijk genoeg was om de populaire smaak te vormen, maar nu vaak alleen nog in de kantlijn van de canon wordt herinnerd. Ooit een super-bestseller in het Victoriaanse tijdperk, verdween het geleidelijk van de klassieke leeslijst doordat critici de populaire stijl lange tijd minachtten.

The Sorrows of Satan is een Faustiaanse roman uit 1895 van Marie Corelli. Het wordt algemeen beschouwd als een van 's werelds eerste bestsellers - deels door een omwenteling in het systeem waarmee Britse bibliotheken hun boeken inkochten, en deels door de grote publieke belangstelling. Hoewel het door de toenmalige literaire critici fel werd veroordeeld vanwege Corelli's moralistische en prozaïsche stijl, had het desondanks sterke medestanders, waaronder Oscar Wilde en diverse leden van het koningshuis. Hoewel het in literaire kringen grotendeels werd genegeerd, wordt het in toenemende mate beschouwd als een invloedrijke fin de siècle-tekst. Het boek heeft soms de ondertitel "Or the Strange Experience of One Geoffrey Tempest, Millionaire".

Aan de oppervlakte volgt het complot het verhaal van een berooide, hongerige auteur genaamd Geoffrey Tempest. Hij is zo arm dat hij achterloopt met zijn huur en nauwelijks licht in zijn kamer kan betalen, wanneer hij drie brieven ontvangt. De eerste is van een vriend in Australië die fortuin heeft gemaakt en aanbiedt hem voor te stellen aan een goede vriend die hem uit de armoede zou kunnen helpen. De tweede is een bericht van een advocaat waarin staat dat hij een fortuin heeft geërfd van een overleden familielid. De derde is een introductiebrief van een buitenlandse aristocraat genaamd Lucio, die bevriend met hem raakt en zijn gids wordt in hoe hij zijn nieuwe rijkdom het beste kan gebruiken. Tempest blijft gedurende de hele roman gelukzalig onwetend, ondanks waarschuwingen van mensen die hij ontmoet, dat Lucio de aardse incarnatie van de duivel is. In de loop van het boek leidt zijn rijkdom tot ellende. Uiteindelijk, wanneer hij wordt geconfronteerd met de ware aard van zijn metgezel, zweert hij het kwaad af en keert hij terug naar de maatschappij, platzak maar tevreden met de kans om zijn ziel te zuiveren.

Horrorkriticus R. S. Hadji plaatste The Sorrows of Satan op nummer één in zijn lijst van de slechtste horrorromans ooit geschreven. Brian Stableford, die Corelli's "narcistische" romans besprak, beschreef The Sorrows of Satan als volgt: "wat betreft grootheidswaanzin en uitingen van vrome wensvervulling, was de fascinatie van de duivel een onovertroffen meesterzet".