De uitreis

Rachel Vinrace vertrekt naar Zuid-Amerika op het schip van haar vader en begint aan een weg van zelfontdekking in een soort modern-mythologische reis. De bontgevlekte verzameling passagiers biedt Woolf de gelegenheid om het Edwardiaanse leven te satiriseren. De roman introduceert Clarissa Dalloway, de centrale figuur uit Woolfs latere roman, Mrs Dalloway. Twee van de andere personages zijn gemodelleerd naar belangrijke figuren uit Woolfs leven. St. John Hirst is een fictief portret van Lytton Strachey, en Helen Ambrose is tot op zekere hoogte geïnspireerd door Woolfs zus, Vanessa Bell. Rachels reis van een afgeschermd leven in een Londense buitenwijk naar vrijheid, uitdagend intellectueel discours en zelfontdekking weerspiegelt zeer waarschijnlijk Woolfs eigen reis van een repressief huishouden naar de intellectuele stimulans van de Bloomsbury Group. Tegen het einde van de roman sterft Rachel Vinrace aan koorts.

E. M. Forster beschreef het in 1926 als "... een vreemd, tragisch, bezield boek waarvan de scène zich afspeelt in een Zuid-Amerika dat op geen enkele kaart te vinden is en bereikt wordt door een boot die op geen enkele zee zou drijven, een Amerika waarvan de spirituele grenzen raken aan Xanadu en Atlantis". Bij het recenseren van het boek tien jaar eerder schreef hij: "Het is absoluut onbevreesd... Hier is eindelijk een boek dat even zeker een eenheid bereikt als Wuthering Heights, zij het via een ander pad." Literatuurwetenschapper Phyllis Rose schrijft in haar inleiding bij de roman: "Geen latere roman van Woolf zal de opwinding van de jeugd zo briljant vastleggen." En ook de opwinding en uitdaging van het leven. "Het is niet laf om te willen leven," zegt een oude man aan het eind van het boek. "Het is juist het tegenovergestelde van laf. Persoonlijk zou ik wel honderd jaar door willen gaan... Denk aan alle dingen die onvermijdelijk gaan gebeuren!