บันทึกการดูภาพวาดในห้องเซิ่งไจ และ รายชื่อภาพวาดจีนชื่อดังที่พบในต่างประเทศ

จู เซิ่งไจ ใช้เวลาทั้งชีวิตคลุกคลีอยู่กับตัวอักษรและภาพวาด เขาเคยขอให้เฉิน จวี้หลาย แกะสลักตราประทับให้ว่า: "รู้ซึ้งถึงคุณค่าของศิลปะเมื่อยามแก่ รู้สึกเสียดายที่เวลาเหลือไม่มากนัก"

เขาจึงเลียนแบบรูปแบบของหนังสือ "เกิงจื่อเซียวซย่าจี้" ของซุน เฉิงเจ๋อ และ "เจียงชุนเซียวซย่าลู่" ของเกา ชื่อฉี ในสมัยราชวงศ์ชิง เพื่อวิพากษ์วิจารณ์และชื่นชมภาพวาดและอักษรวิจิตรที่เขาได้เห็น ตรวจสอบที่มาที่ไป บันทึกขนาด คำนิยมของคนรุ่นหลัง และตราประทับ ด้วยสำนวนที่เรียบง่ายแต่ข้อมูลละเอียดถี่ถ้วน ทำให้ภาพวาดแต่ละภาพดูราวกับปรากฏอยู่ตรงหน้า

"บันทึกการดูภาพวาดในห้องเซิ่งไจ" เป็นบันทึกการชื่นชมภาพวาดและตัวอักษรของจริงจากจิตรกรชื่อดังตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถังและซ่ง พร้อมทั้งคัดลอกคำนิยมและบันทึกต่างๆ รวมถึงผลงานที่เขาสะสมเอง เช่น "ภาพเรียกผู้สันโดษ" ของเซี่ยง เซิ่งโม และ "ภาพหิมะทับถมที่กวนซาน" ของเหวิน เจิงหมิง นอกจากนี้ยังมีบทที่กล่าวถึงผลงานสะสมเก่าของห้องต้าเฟิงถังของจาง ต้าเชียน เช่น "ภาพเซียวเซียง" ของต่ง เป่ยเยวี่ยน และ "ภาพงานเลี้ยงกลางคืนของหาน ซีไจ้" ของกู หงจง ซึ่งบันทึกเหตุการณ์การชื่นชม การสะสม และการซื้อขายอักษรวิจิตรและภาพวาดโบราณของจาง ต้าเชียน ในฮ่องกง ญี่ปุ่น และที่อื่นๆ ในช่วงทศวรรษ 1950 เมื่อหนังสือเล่มนี้เขียนเสร็จ จาง ต้าเชียนได้วาดภาพ "ปราชญ์ผู้สูงส่งกำลังดูภาพวาด" เป็นพิเศษเพื่อใช้เป็นหน้าปก พร้อมเขียนกำกับว่า: "วาดภาพนี้ให้พี่เซิ่งไจเมื่อเขารวบรวมบันทึกการดูภาพวาดเสร็จ น้องจาง เยวี่ยน"

"รายชื่อภาพวาดจีนชื่อดังที่พบในต่างประเทศ" เป็นความเรียงเชิงชื่นชมภาพวาดจีนโบราณเช่นกัน โดยรวบรวมของสะสมส่วนตัวที่จู เซิ่งไจได้พบในภูมิภาคคันไซของญี่ปุ่นในปี 1953 และภายใต้การแนะนำของชิมาดะ ชูจิโร แห่งพิพิธภัณฑ์เกียวโต เขาได้ไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะโอซาก้า: "ชมอย่างเต็มอิ่มตลอดสามวัน ได้ชื่นชมผลงานชื่อดังรวม 160 ชิ้น ตั้งแต่สมัยเหลียง ถัง ซ่ง หยวน หมิง ไปจนถึงชิง ถือเป็นหนึ่งในความสุขที่สุดในชีวิต