นางดัลโลเวย์ (Mrs. Dalloway)

ภาพรวมของหนังสือ

เรื่องย่อ:
ในเช้าเดือนมิถุนายนที่สดใส คลาริสซา ดัลโลเวย์ ก้าวออกสู่กรุงลอนดอนเพื่อซื้อดอกไม้สำหรับงานเลี้ยงที่เธอจะจัดขึ้นในเย็นวันนั้น ขณะที่เธอเดินทางข้ามเมือง ทางเลือกเก่าๆ ในอดีตก็หวนกลับมา: ปีเตอร์ วอลช์, ชีวิตที่เธออาจเคยได้ใช้ และระยะห่างภายในชีวิตสมรสของเธอ ในอีกด้านหนึ่ง เซปติมัส วอร์เรน สมิธ ทหารผ่านศึกที่ถูกหลอนโดยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กำลังดิ้นรนเพื่อให้มีคนรับฟัง เส้นทางของทั้งสองไม่เคยบรรจบกันอย่างแท้จริง แต่ทว่าวันเพียงวันเดียวกลับผูกมัดโลกส่วนตัวของพวกเขาเข้าด้วยกัน

จุดเด่นในการอ่าน:
วูล์ฟเปลี่ยนวันธรรมดาวันหนึ่งให้กลายเป็นแผนที่ของจิตสำนึก ความคิดส่งต่อจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่งผ่านท้องถนน เสียงระฆัง ความทรงจำ และภาพที่พบเห็น เวลาถูกวัดด้วยทั้งหอนาฬิกาบิกเบนและการกระโดดเข้าสู่อดีตอย่างกะทันหันของจิตใจ รางวัลของการอ่านไม่ใช่พล็อตเรื่องแบบดั้งเดิม แต่เป็นความรู้สึกของการได้เข้าไปในเมืองที่พลุกพล่านซึ่งทุกชีวิตล้วนมีประวัติศาสตร์ที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่

การดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และโทรทัศน์

ภาพยนตร์: Mrs Dalloway (1997)

กำกับโดย มาร์ลีน กอร์ริส; สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร และเนเธอร์แลนด์; นำแสดงโดย วาเนสซา เรดเกรฟ, นาตาชา แมคเอลโฮน และ ไมเคิล คิทเช่น ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้จามจุรีทางจิตใจในนวนิยายของวูล์ฟมีรูปธรรมทางดรามาผ่านการแสดง การบรรยายเสียง และฉากย้อนความทรงจำ

ความแตกต่างจากหนังสือ:
นวนิยายเคลื่อนที่อย่างลื่นไหลไปมาระหว่างจิตใจของตัวละครหลายตัวโดยไม่มีการแบ่งบท ภาพยนตร์จำเป็นต้องกำหนดให้ความทรงจำและการสะท้อนความคิดภายในออกมาเป็นเสียงพูด การย้อนภาพ (flashback) และลำดับเวลาทางภาพที่ชัดเจนขึ้น

ฉบับพิมพ์และการแปล

วิธีเลือกฉบับสำหรับอ่าน:
เนื่องจากนวนิยายเรื่องนี้เป็นเนื้อหาที่ต่อเนื่องกัน ฉบับที่รักษาการแบ่งย่อหน้าและเครื่องหมายวรรคตอนดั้งเดิมไว้จะช่วยรักษาจังหวะการเขียนของวูล์ฟได้ดีที่สุด ผู้อ่านที่เริ่มอ่านเป็นครั้งแรกอาจต้องการเชิงอรรถเกี่ยวกับลอนดอนหลังสงคราม, อาการป่วยทางจิตจากสงคราม (shell shock) และชื่อที่ปรากฏซ้ำๆ แต่ควรหลีกเลี่ยงฉบับดัดแปลงที่นำเสนอเสมือนเป็นตัวนวนิยาย การแปลที่ดีต้องรักษาการเปลี่ยนมุมมองและจังหวะของประโยค ไม่ใช่เพียงแค่ถ่ายทอดเหตุการณ์ในวันนั้นเท่านั้น

ผู้เขียนและผลงาน

เวอร์จิเนีย วูล์ฟ ตีพิมพ์ Mrs Dalloway ในปี 1925 ในช่วงระยะกลางของการทดลองเขียนแนวโมเดิร์นนิสต์ของเธอ เธอรวบรวมเนื้อหาที่เคยสำรวจในเรื่องสั้นมารวมกัน โดยละทิ้งการลำดับบทแบบดั้งเดิมเพื่อเล่าเรื่องในวันเดียวที่หล่อหลอมด้วยความทรงจำและจิตสำนึกที่เปลี่ยนแปลงไป ผลลัพธ์ที่ได้คือการเชื่อมโยงนวัตกรรมทางรูปแบบเข้ากับประเด็นที่ปรากฏซ้ำในงานของเธอ: เวลา, เพศสภาพ, บทบาททางสังคม, ความทุกข์ทางจิต และเส้นแบ่งที่เปราะบางระหว่างชีวิตที่แยกจากกัน