ตำนานเดกาเมรอน

ภาพรวมหนังสือ

ภูมิหลังของผลงาน:
ตำนานเดกาเมรอน (The Decameron) โดย โจวันนี บอกกัชโช ปรากฏครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 1349–1353 บอกกัชโชได้ผสมผสานการสังเกตเชิงพาณิชย์ การเรียนรู้แบบคลาสสิก การทดลองใช้ภาษาถิ่น และประเพณีการเล่าเรื่องในอดีตเข้าด้วยกันในผลงานที่สร้างขอบเขตการบรรยายของเขาอย่างสมบูรณ์ที่สุด โครงเรื่องและนิทานร้อยเรื่องกลายเป็นต้นแบบสำคัญสำหรับนวนิยายร้อยแก้วของยุโรป แสดงให้เห็นว่าคอลเลกชันสามารถบรรจุเสียงและความเห็นทางศีลธรรมที่ขัดแย้งกันได้โดยไม่ต้องสรุปเป็นลัทธิเดียว นิทานร้อยเรื่องถูกจัดระเบียบโดยนักเล่าเรื่องสิบคนตลอดสิบวันนอกกรุงฟลอเรนซ์ที่ประสบภัยโรคระบาด โครงเรื่องเปลี่ยนการเล่าเรื่องให้เป็นการปฏิบัติทางสังคมที่ควบคุมโดยหัวข้อประจำวัน ข้อยกเว้น เพลง และการตัดสินทางศีลธรรมที่แข่งขันกัน บริบทนี้อธิบายถึงทางเลือกของเสียง โครงสร้าง และประเภทของงาน ในขณะที่ช่วยให้ผู้อ่านรับรู้ถึงฉากวรรณกรรมและสถาบันทางสังคมที่อยู่รอบตัวการตีพิมพ์หรือการแสดงครั้งแรก ผู้อ่านอาจสังเกตเห็นว่ากฎสาธารณะเข้าสู่การตัดสินส่วนตัวอย่างไร ภาพที่ทำซ้ำเปลี่ยนความหมายอย่างไร และรูปแบบควบคุมสิ่งที่สามารถรู้ได้ในแต่ละขั้นตอนอย่างไร

ภาพรวมเนื้อเรื่อง:
ชาวฟลอเรนซ์รุ่นเยาว์สิบคนถอนตัวจากโรคระบาดและสร้างชุมชนการเล่าเรื่องที่เป็นระเบียบในชนบท ตลอดสิบวันพวกเขาเล่านิทานร้อยเรื่องเกี่ยวกับโชคชะตา สติปัญญา ความรัก การหลอกลวง ความเอื้ออาทร และความโหดร้าย โดยมีผู้ปกครองและหัวข้อประจำวันคอยกำหนดรูปแบบให้กับความหลากหลาย บทสรุปนี้ระบุเฉพาะสถานการณ์หลักและทิศทางโดยไม่เปิดเผยตอนจบ เมื่อผู้พูด ฉาก ขนาด หรือสถานะทางสังคมเปลี่ยนไป เหตุการณ์ก่อนหน้านี้จะได้รับความหมายใหม่ ผลกระทบของงานไม่ได้อยู่ที่เหตุการณ์เท่านั้น แต่อยู่ที่จังหวะ มุมมอง ความเงียบ และระยะห่างระหว่างสิ่งที่ตัวละครเข้าใจกับสิ่งที่ผู้อ่านสามารถอนุมานได้

การดัดแปลงเป็นภาพยนตร์

The Decameron (1971)

ผู้กำกับ: ปิแอร์ เปาโล พาโซลินี
ประเทศที่ผลิต: อิตาลี, ฝรั่งเศส และเยอรมนีตะวันตก
นักแสดงหลัก: ฟรังโก้ ชิตติ, นีเน็ตโต ดาวอลี, โยวัน โยวันโนวิช และแองเจล่า ลูเช่
ความแตกต่างจากหนังสือ: พาโซลินีเลือกนิทานมาประมาณเก้าเรื่อง เปลี่ยนเน้นไปที่ร่างกายและตลกแนวชาวบ้าน และปรากฏตัวในฐานะลูกศิษย์ของจอตโต โดยละทิ้งโครงสร้างกรอบเวลาสิบวันและสถาปัตยกรรมเรื่องราวร้อยเรื่องทั้งหมด

Wondrous Boccaccio (2015)

ผู้กำกับ: เปาโล และ วิตตอริโอ ทาเวียนี
ประเทศที่ผลิต: อิตาลี และฝรั่งเศส
นักแสดงหลัก: เลลโล อารีน่า, เปาลา คอร์เทลเลซี, คาโรลินา เครสเซนตินี และฟลาวิโอ พาเรนตี
ความแตกต่างจากหนังสือ: ภาพยนตร์ยังคงรักษาสถานที่ลี้ภัยโรคระบาดไว้ แต่เลือกนิทานมาเพียงห้าเรื่อง และให้เหล่านักเล่าเรื่องอยู่ในโลกที่มองเห็นได้ต่อเนื่องกัน ซึ่งลดขนาดและความหลากหลายของหนังสือลงอย่างมาก

ฉบับแปลและสิ่งพิมพ์

ข้อความฉบับเต็มที่เลือกคือฉบับดิจิทัลที่ได้รับการตรวจสอบแล้วหมายเลข 23700 ชื่อทางการตลาด ได้แก่: The Decameron; Decamerone; Décaméron; Decamerón; Das Dekameron; 十日談 ในการเลือกฉบับ ให้แยกความแตกต่างระหว่างฉบับสมบูรณ์, ฉบับย่อ, ฉบับที่มีคำอธิบายประกอบ, ฉบับปรับปรุงภาษาให้ทันสมัย และฉบับรวมชุด และตรวจสอบผู้แปล สำนักพิมพ์ และปีที่พิมพ์ของแต่ละฉบับ

ผู้เขียนและผลงาน

โครงเรื่องและนิทานร้อยเรื่องกลายเป็นต้นแบบสำคัญสำหรับนวนิยายร้อยแก้วของยุโรป แสดงให้เห็นว่าคอลเลกชันสามารถบรรจุเสียงและความเห็นทางศีลธรรมที่ขัดแย้งกันได้โดยไม่ต้องสรุปเป็นลัทธิเดียว บอกกัชโชผสมผสานการสังเกตเชิงพาณิชย์ การเรียนรู้แบบคลาสสิก การทดลองใช้ภาษาถิ่น และประเพณีการเล่าเรื่องในอดีตเข้าด้วยกันในผลงานที่สร้างขอบเขตการบรรยายของเขาอย่างสมบูรณ์ที่สุด คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้หนังสือเล่มนี้อยู่ในจุดเฉพาะในอาชีพของผู้เขียนและในการพัฒนารูปแบบวรรณกรรม อิทธิพลของหนังสือตั้งอยู่บนคำถามที่จับต้องได้ของภาษา โครงสร้าง ประวัติศาสตร์ และการตัดสิน มากกว่าที่จะเป็นเพียงป้ายกำกับกว้างๆ ว่า "คลาสสิก" การอ่านข้อความฉบับเต็มควบคู่ไปกับการแปลอื่น การแสดงละคร หรือภาพยนตร์ จะเผยให้เห็นว่าบรรณาธิการ ผู้แปล นักแสดง และผู้กำกับรุ่นหลังได้รักษา อธิบาย บีบอัด หรือจัดเรียงใหม่สิ่งใด และนำเสนอผลกระทบเชิงรูปแบบที่บทสรุปมักจะปิดบังไว้

การอ่านผลงานอื่นจากช่วงเวลาเดียวกันในอาชีพของผู้เขียนยังแสดงให้เห็นว่าความกังวลใดที่ยังคงอยู่และวิธีการใดที่เปลี่ยนไป หนังสือเล่มนี้ยังคงเปิดกว้างต่อการตีความ ความเห็นต่าง และการอ่านซ้ำ เพราะผู้อ่านสามารถกลับไปหาภาษาและการจัดวางที่แท้จริง แทนที่จะยอมให้ชื่อเสียงในภายหลังมาแทนที่ประสบการณ์ของการอ่าน