Myricae

Myricae เป็นคอลเลกชันกวีนิพนธ์ที่สำคัญเล่มแรกของ Giovanni Pascoli และเป็นหนึ่งในผลงานที่สำคัญที่สุดของกวีนิพนธ์อิตาลีสมัยใหม่ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1891 โดยมีบทกวีเพียง 22 บท และได้รับการขยายเพิ่มเติมหลายครั้งจนถึงฉบับสมบูรณ์ในปี 1903 ซึ่งประกอบด้วยบทกวี 156 บท

ชื่อเรื่องมาจากบทหนึ่งใน Eclogues (Bucoliche) ของ Virgil: «non omnes arbusta iuvant humilesque myricae» ซึ่งหมายถึง “ไม่ใช่ทุกคนที่ชอบพุ่มไม้และต้นสนหมอกที่ต่ำต้อย” Pascoli จงใจเลือกการอ้างอิงนี้เพื่อประกาศแนวคิดทางกวีของเขา: ไม่ใช่กวีนิพนธ์ที่กล้าหาญหรือเป็นการเฉลิมฉลอง แต่เป็นกวีนิพนธ์ของ “สิ่งเล็กน้อย” วัตถุที่ต่ำต้อย ทิวทัศน์ในชีวิตประจำวัน และรายละเอียดที่ดูเหมือนไม่สำคัญของชีวิตชาวนา

คอลเลกชันนี้อุทิศให้กับ Ruggero Pascoli บิดาของกวีที่ถูกสังหารเมื่อ Giovanni ยังเป็นเด็ก จากความบอบช้ำนี้เองที่จักรวาลกวีของ Pascoli ส่วนใหญ่ถือกำเนิดขึ้น: ความเจ็บปวดในครอบครัว ความรู้สึกสูญเสีย ความกลัวต่อโลกภายนอก และความต้องการที่จะลี้ภัยใน “รัง” (nido) ของบ้าน ภายใต้ภาพที่เงียบสงบของชนบทมีความกระวนกระวายใจในการดำรงอยู่ซ่อนอยู่ ธรรมชาติไม่ใช่แค่การพรรณนาที่สมจริง แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความลึกลับ ความตาย ความทรงจำ และความโดดเดี่ยว

บทกวีใน Myricae เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ:

การผลัดเปลี่ยนของฤดูกาล

ชีวิตในท้องทุ่ง

งานของชาวนา

สัตว์ต่างๆ โดยเฉพาะนกและแมลง

เสียงของธรรมชาติ

บรรยากาศยามค่ำคืน

ความทรงจำที่ฝังใจเกี่ยวกับผู้ล่วงลับ

บทกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดในคอลเลกชันนี้ ได้แก่:

Lavandare

X Agosto

Novembre

L’assiuolo

Temporale

Il lampo

Il tuono

ในบทกวีเหล่านี้ Pascoli ได้ปฏิรูปภาษาพรรณนาของอิตาลีอย่างลึกซึ้ง ไวยากรณ์ถูกแบ่งเป็นส่วนๆ ประโยคสั้นและมีความเป็นดนตรี ในขณะที่ให้ความสำคัญอย่างมากกับ:

คำเลียนเสียงธรรมชาติ (onomatopee)

การเล่นสัมผัสอักษร (allitterazioni)

การหยุดชะงักอย่างกะทันหัน

ภาพสัญลักษณ์

การซ้ำเสียง

อิทธิพลของลัทธิสัญลักษณ์นิยม (Symbolism) ของฝรั่งเศสจาก Paul Verlaine และ Stéphane Mallarmé นั้นเห็นได้ชัด แต่ Pascoli ได้พัฒนาสไตล์ส่วนตัวที่เน้นความไพเราะและการปลุกอารมณ์มากกว่าการเล่าเรื่อง

ธรรมชาติใน Myricae มักปรากฏในลักษณะที่เปราะบาง ลึกลับ และไม่สงบ พายุ เสียงร้องของนกกลางคืน หรือเสียงระฆังที่ไกลออกไป กลายเป็นสัญญาณของบางสิ่งที่มองไม่เห็นและไม่อาจเข้าใจได้ นี่คือจุดที่แนวคิด “เด็กน้อยในใจ” (il fanciullino) ปรากฏขึ้น: กวีเก็บรักษามุมมองแบบเด็กไว้ในตัวที่สามารถประหลาดใจกับสิ่งธรรมดาสามัญที่สุดและจับความหมายที่ซ่อนอยู่ของมันได้

ด้วย Myricae นั้น Pascoli ได้ทำลายประเพณีโวหารที่โอ่อ่าของกวีนิพนธ์อิตาลีในศตวรรษที่ 19 อย่างถาวร กวีนิพนธ์ของเขาไม่ได้เฉลิมฉลองวีรบุรุษหรือเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ แต่เปลี่ยนโลกประจำวันให้เป็นประสบการณ์ทางจิตวิญญาณและสัญลักษณ์ ด้วยเหตุนี้ คอลเลกชันนี้จึงถือเป็นหนึ่งในข้อความพื้นฐานของลัทธิเสื่อมโทรม (Decadentism) ของอิตาลี และเป็นจุดกำเนิดของกวีนิพนธ์สมัยใหม่ในอิตาลี