Myricae

Myricae is de eerste grote dichtbundel van Giovanni Pascoli en een van de belangrijkste werken van de moderne Italiaanse poëzie. De bundel werd voor het eerst gepubliceerd in 1891 met slechts tweeëntwintig gedichten en werd herhaaldelijk uitgebreid tot de definitieve editie van 1903, die 156 gedichten bevatte.

De titel is ontleend aan een vers uit de Bucolica van Vergilius: «non omnes arbusta iuvant humilesque myricae», oftewel "niet iedereen houdt van struiken en nederige tamarisk". Pascoli kiest deze verwijzing bewust om zijn poëtica te verklaren: geen heroïsche of feestelijke poëzie, maar een poëzie van de "kleine dingen", van nederige objecten, alledaagse landschappen en de schijnbaar onbeduidende details van het boerenleven.

De bundel is opgedragen aan de vader van de dichter, Ruggero Pascoli, die werd vermoord toen Giovanni nog een kind was. Uit dit trauma komt een groot deel van het poëtische universum van Pascoli voort: het familieverdriet, het gevoel van verlies, de angst voor de buitenwereld en de behoefte om te schuilen in het huiselijke "nest". Achter de serene beelden van het platteland gaat namelijk een voortdurende existentiële onrust schuil. De natuur is nooit louter een realistische beschrijving: ze wordt een symbool van mysterie, dood, herinnering en eenzaamheid.

De gedichten in Myricae vertellen over:

de opeenvolging van de seizoenen;

het leven op het land;

het werk van de boer;

dieren, vooral vogels en insecten;

de geluiden van de natuur;

de nachtelijke sferen;

de obsessieve herinnering aan de doden.

Tot de beroemdste gedichten in de bundel behoren:

Lavandare

X Agosto

Novembre

L’assiuolo

Temporale

Il lampo

Il tuono

In deze gedichten vernieuwt Pascoli de Italiaanse poëtische taal grondig. De syntaxis fragmenteert, de zinnen worden kort en muzikaal, terwijl groot belang wordt gehecht aan:

onomatopeeën;

alliteraties;

plotselinge pauzes;

symbolische beelden;

klankassociaties.

De invloed van het Franse symbolisme van Paul Verlaine en Stéphane Mallarmé is duidelijk, maar Pascoli ontwikkelt een persoonlijke stijl die meer gebaseerd is op muzikaliteit en evocatie dan op vertelling.

De natuur in Myricae verschijnt vaak als kwetsbaar, mysterieus en onrustig. Een onweersbui, de roep van een nachtvogel of het verre geluid van een klok worden signalen van iets onzichtbaars en ondoorgrondelijks. Hier komt de poëtica van de "fanciullino" (het kleine kind) naar voren: de dichter bewaart in zichzelf een kinderlijke blik die in staat is zich te verwonderen over de eenvoudigste dingen en hun verborgen betekenis te vatten.

Met Myricae breekt Pascoli definitief met de retorische en plechtige traditie van de negentiende-eeuwse Italiaanse poëzie. Zijn poëzie viert geen helden of historische daden, maar transformeert de dagelijkse wereld in een innerlijke en symbolische ervaring. Daarom wordt de bundel beschouwd als een van de fundamentele teksten van het Italiaanse decadentisme en de geboorte van de moderne poëzie in Italië.