ประวัติศาสตร์โสเภณีจีน

《ประวัติศาสตร์โสเภณีจีน》 เป็นผลงานบุกเบิกในการศึกษาปัญหาโสเภณีในจีน ซึ่งยังคงมีคุณค่าทางวิชาการอย่างมหาศาลจนถึงปัจจุบัน สาเหตุหลักมาจากผู้เขียนได้นำแนวคิดทางสังคมศาสตร์ใหม่ๆ มาปรับใช้ โดยศึกษาวิกฤตการณ์โสเภณีผ่านมุมมองทางประวัติศาสตร์สังคม

ผู้เขียนแบ่งประวัติศาสตร์โสเภณีออกเป็น 5 ระยะ ได้แก่: ยุคโสเภณีนักบวช (ราชวงศ์อิน), ยุคกำเนิดโสเภณีทาสและโสเภณีทางการ (ก่อนราชวงศ์ฉินและราชวงศ์ฮั่น), ยุคโสเภณีประจำบ้านและโสเภณีทาสเฟื่องฟู (ยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้), ยุครุ่งเรืองที่สุดของโสเภณีทางการ (ราชวงศ์สุยถึงราชวงศ์หมิง) และยุคโสเภณีที่ดำเนินการโดยเอกชน (ราชวงศ์ชิงเป็นต้นมา) การไม่แบ่งตามขอบเขตราชวงศ์ทำให้เห็นภาพรวมที่กว้างขวางและแปลกใหม่ แสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์การพัฒนาในแต่ละขั้นตอน

ผู้เขียนให้ความสำคัญกับสาเหตุทางประวัติศาสตร์ของแต่ละยุคสมัย โดยสำรวจอย่างครอบคลุมจากหลายมิติ ทั้งการเมือง วัฒนธรรม สังคม และเศรษฐกิจ ซึ่งเป็นการชี้ทิศทางที่ชัดเจนให้กับนักวิจัยรุ่นหลัง ตัวอย่างเช่น "บัณฑิตจิ้นซื่อกับโสเภณีในสมัยถัง", "โสเภณีกับบทกวีสมัยถัง", "โสเภณีกับคำประพันธ์สือสมัยซ่ง" และ "โสเภณีกับงิ้วสมัยหยวน" เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ได้วางรากฐานอันมั่นคงให้แก่วงการวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ในการศึกษาหัวข้อยอดนิยมอย่าง "วรรณกรรมหอโคมเขียว" (วรรณกรรมโสเภณี) ความดีความชอบในฐานะผู้บุกเบิกของผู้เขียนจึงไม่อาจมองข้ามได้

หนังสือเล่มนี้รวบรวมข้อมูลจากพงศาวดารประวัติศาสตร์ รวมถึงหนังสือหายาก บันทึกส่วนตัว และนิยายขนาดสั้น โดยมีการอ้างอิงอย่างละเอียดถี่ถ้วน วิธีการเขียนใกล้เคียงกับ "การใช้บทกวีพิสูจน์ประวัติศาสตร์" ซึ่งทำให้เห็นถึงวิถีชีวิต ประเพณี ความเชื่อ และทัศนคติของผู้คนในยุคต่างๆ แม้จะเน้นเรื่อง "โสเภณี" แต่ก็ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงเรื่องกามารมณ์ แต่ยังครอบคลุมถึงมุมมองด้านประวัติศาสตร์วรรณกรรมและประวัติศาสตร์สังคมด้วย