The Napoleon of Notting Hill

《The Napoleon of Notting Hill》 speelt zich af in een schijnbaar saai, gebureaucratiseerd Londen van de toekomst: als grap voert de koning middeleeuwse lokale heraldiek en stadsautonomie in, wat onverwachts de fanatieke patriotten van Notting Hill wakker schudt. De roman gebruikt absurde komedie om de vraag te stellen: heeft de mens behoefte aan rituelen, plaatsen, vlaggen en een vorm van belachelijke maar oprechte verbondenheid?

Chesterton schreef dit te midden van moderne stedelijke uitbreiding, imperiale politiek en massademocratie. Hij is geen eenvoudige nostalgicus, maar gebruikt grappen om te testen hoe schraal het moderne leven wordt wanneer de verbeelding verloren gaat. Dit boek is nauw verbonden met zijn gedachtegoed: de waardigheid van kleine plaatsen, het gevoel voor wonderen van de gewone man en de vitaliteit van decentralisatie komen hier samen in romanvorm.

In een moderne context kan het gelezen worden naast de politieke komedies van Terry Pratchett, de stedelijke fabels van China Miéville of Italo Calvino's geschriften over steden en verbeelding. Het geeft het 'absurde leven' een buurt, een vlag en een vleugje gevaarlijke romantiek.

Het meest fascinerende aan de roman is hoe een grap wordt neergezet als een kracht die de wereld kan veranderen. Auberon Quin ziet het koningschap als een spel en herstelt willekeurig lokale autonomie en middeleeuwse rituelen; Adam Wayne neemt deze absurde setting echter serieus, waardoor de komedie plotseling overgaat in geloof, oorlog en opoffering. Chesterton stelt hier een zeer moderne vraag: als het openbare leven de symboliek, het gevoel van plaats en de gemeenschappelijke verbeelding volledig verliest, zal de mens dan verlangen naar een vorm van passie die ogenschijnlijk belachelijk is?

Binnen de context van het 'absurde leven' staart dit boek niet in de leegte zoals existentialistische romans, maar laat het zien hoe het absurde door mensen wordt gebruikt om ergens bij te horen. Het nationalisme van Notting Hill is natuurlijk grotesk en zelfs gevaarlijk, maar het legt ook een andere armoede van de moderne stad bloot: alle plaatsen worden op dezelfde manier beheerd en iedereen is getraind om niets te serieus te nemen. Vandaag de dag gelezen vanuit het perspectief van placemaking, stedelijke identiteit, meme-politiek of gemeenschapstribalisme, blijft het bijzonder actueel. Chesterton zag al vroeg in dat een grap, zodra erin geloofd wordt, een instituut kan worden, of een oorlog.