Il Principe (เจ้าผู้ปกครอง)

Il Principe (เจ้าผู้ปกครอง) เขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1513 และตีพิมพ์หลังจากผู้เขียนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1532 ถือเป็นตำราทางการเมืองที่มีอิทธิพลมากที่สุดเล่มหนึ่งในประวัติศาสตร์ตะวันตก หนังสือเล่มนี้ได้ทำลายประเพณีดั้งเดิมที่ยึดถือกันมานานหลายศตวรรษด้วยการแยกการเมืองออกจากจริยธรรมอย่างเด็ดขาด ก่อนหน้ายุคของมาเกียเวลลี นักคิดอย่างอริสโตเติลและซิเซโรมองว่าการเมืองเป็นส่วนหนึ่งของศีลธรรม แต่มาเกียเวลลีได้นิยามการเมืองใหม่ว่าเป็นศาสตร์ทางเทคนิคที่มุ่งเน้นไปที่การแสวงหาและการรักษาอำนาจ (lo stato) เพียงอย่างเดียว

เนื้อหาเปรียบเสมือนคู่มือปฏิบัติสำหรับ "เจ้าผู้ปกครองคนใหม่" ซึ่งหมายถึงผู้ปกครองที่ยึดอำนาจมาได้และต้องสร้างเสถียรภาพให้กับระบอบการปกครองโดยไม่มีฐานอำนาจดั้งเดิม มาเกียเวลลีได้แทนที่คุณธรรมตามขนบคริสต์ศาสนาด้วยแนวคิด Virtù ของเขาเอง ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างความเฉลียวฉลาด ประสิทธิภาพ และความแข็งแกร่งเยี่ยงสัตว์ป่า เขาได้กล่าววาทะอันโด่งดังว่าผู้ปกครองต้องเป็นทั้ง "สิงโต" เพื่อขับไล่หมาป่า และเป็น "สุนัขจิ้งจอก" เพื่อให้รู้ทันกับดัก การต่อสู้ที่เป็นแกนหลักของหนังสือคือความขัดแย้งชั่วนิรันดร์ระหว่าง Virtù ของมนุษย์กับ Fortuna หรือโชคชะตาที่คาดเดาไม่ได้ดั่งกระแสน้ำเชี่ยวกรากซึ่งควบคุมกิจการของมนุษย์อยู่ครึ่งหนึ่ง

ตำราเล่มนี้ได้รับการยกย่องในเรื่องความตรงไปตรงมาที่น่าตกใจ โดยเฉพาะข้ออ้างที่ว่า "การเป็นที่ยำเกรงนั้นปลอดภัยกว่าการเป็นที่รัก" เพราะความรักเป็นพันธะที่ถูกตัดขาดได้ง่ายด้วยผลประโยชน์ส่วนตัว ในขณะที่ความกลัวจะคงอยู่ด้วย "ความหวาดระแวงต่อการลงโทษซึ่งจะไม่ทอดทิ้งคุณ" แม้จะมีชื่อเสียงว่าเป็น "คู่มือสำหรับทรราช" แต่นักวิชาการยังคงถกเถียงกันถึงเจตนาที่แท้จริง บ้างมองว่าเป็นงานเสียดสีที่ต้องการเปิดโปงอาชญากรรมของเจ้าผู้ปกครองให้ประชาชนได้รับรู้ เช่น รุสโซ ส่วนบ้างก็มองว่าเป็นเพียงการ "ยื่นใบสมัครงาน" อย่างสิ้นหวังต่อตระกูลเมดิชี

ท้ายที่สุดแล้ว The Prince คือจุดกำเนิดของสัจนิยมทางการเมือง (Political Realism) โดยเสนอว่าแม้เจ้าผู้ปกครองควรจะดูเป็นคนเคร่งครัดในศาสนาและมีศีลธรรม แต่เขาต้องพร้อมที่จะ "เข้าสู่ความชั่วร้าย" เมื่อความจำเป็นบังคับ หนังสือเล่มนี้ยังคงความเป็น "คลาสสิก" ไม่ใช่เพราะคำแนะนำเฉพาะทางของมันสามารถสร้างจักรวรรดิได้ (ซึ่งในความเป็นจริง เซซาเร บอร์เจีย ตัวอย่างต้นแบบของ Virtù ของมาเกียเวลลี ก็ถูกทำลายโดยโชคชะตาในที่สุด) แต่เป็นเพราะมันนำเสนอมุมมองต่อสภาวะของมนุษย์อย่างตรงไปตรงมาและไร้จริยธรรมปรุงแต่ง ซึ่งยังคงสร้างความตกตะลึงและน่าหลงใหลแม้เวลาจะผ่านไปห้าศตวรรษแล้วก็ตาม