Overheidsdocumenten en Toespraken van Leiders over de Revolutionaire Volkspartij van Binnen-Mongolië (Deel 1)

De houding van de Communistische Partij van China (CPC) tegenover Binnen-Mongolië en de 'Revolutionaire Volkspartij van Binnen-Mongolië' (afgekort als 'Neirendang') heeft een aantal cruciale veranderingen ondergaan.

In oktober 1925 werd de 'Neirendang' opgericht met sterke steun van de 'Mongoolse Revolutionaire Volkspartij', de regeringspartij van de Volksrepubliek Mongolië, en de Komintern. Destijds sprak de CPC ook haar steun uit voor het recht op zelfbeschikking van de Binnen-Mongoolse natie en moedigde de partij aan om te strijden voor dit recht. In de 'Verklaring van de Centrale Regering van de Chinese Sovjet aan het Volk van Binnen-Mongolië' uit 1935 stond zelfs: 'De natie van Binnen-Mongolië kan zich organiseren zoals zij dat wenst; zij heeft het recht om volgens haar eigen principes haar eigen leven in te richten, haar eigen regering op te richten, en heeft het recht om federale relaties met andere naties aan te gaan of zich volledig af te scheiden.' De houding van de CPC veranderde echter drastisch in de jaren zestig, toen zij de macht steviger in handen had en de situatie stabiliseerde. De 'Neirendang' werd bestempeld als een 'nationaal-separatistische partij', wat werd gebruikt als voorwendsel om de Mongoolse elite in Binnen-Mongolië te zuiveren en Mongoolse burgers te vervolgen. Tussen 1967 en 1969 werden bijna 500.000 mensen in Binnen-Mongolië vervolgd, wat de Mongoolse natie diep heeft getraumatiseerd.

In 1969, voorafgaand aan het Negende Nationaal Congres van de CPC, nam het aantal slachtoffers dat naar Peking trok om te protesteren toe. Om het congres soepel te laten verlopen, vaardigde het centrum de '522-richtlijn' uit, waarin werd geëist dat 'goede mensen' die ten onrechte waren getroffen tijdens de zuiveringen gerehabiliteerd moesten worden. De politieke wind in Binnen-Mongolië sloeg op slag om. Na het Negende Congres volgde het '828-bevel', dat revolutionaire comités in grensgebieden opriep zich voor te bereiden op (Amerikaanse en Sovjet-)agressie. De eerdere propaganda gericht op het 'uitgraven van de zwarte lijn' bij de Mongolen werd vervangen door oproepen tot eenheid tegen externe vijanden.

Deze verschuiving is bijzonder duidelijk in overheidsdocumenten en toespraken van leiders: het autoritaire regime van de CPC heeft een sterk 'persoonsgebonden' karakter, waarbij toespraken van hoge functionarissen vaak de vorm aannemen van 'adviezen', 'commentaren' of 'instructies'. In de praktijk vertegenwoordigen deze de wil van de regering en zijn ze onherroepelijk. Een verandering in overheidsdocumenten en toespraken betekent een verandering in het gehele nationale beleid.

Dit boek bevat officiële documenten van de Chinese regering en toespraken van talrijke CPC-leiders uit de periode van het 'Neirendang-incident'. Het werk bestaat uit twee delen, gebaseerd op historisch materiaal dat opnieuw is getypt en vormgegeven. Het eerste deel beslaat de periode van april 1967 tot juli 1969, van het aanmoedigen van de zuiveringen tot de roep om rehabilitatie.

De serie 'Culturele Revolutie-archieven van Binnen-Mongolië' bestaat uit vijf boeken, waaronder ook: 'Verzameling toespraken van Generaal Teng Haiqing over de Revolutionaire Volkspartij van Binnen-Mongolië' (3 delen), 'Historisch bewijs en sociale mobilisatie voor het uitgraven van de Neirendang' (2 delen), 'Rapport over slachtoffers in de Tumote Rechtervaandel van Binnen-Mongolië' (1 deel) en 'Verslagen van slachtoffers en daders in het Militair District van Binnen-Mongolië' (1 deel).