Villette (วิลเล็ตต์)

บทนำสู่วรรณกรรม

ภูมิหลัง:
นวนิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ในปี 1853 โดยหยิบยกประสบการณ์ของ ชาร์ลอตต์ บรอนเต ในกรุงบรัสเซลส์มาดัดแปลง ตีความเรื่องราวของการเรียน ภาระหน้าที่ ความแตกต่างทางศาสนา การอพยพย้ายถิ่น ความโดดเดี่ยว และความปรารถนา ผ่านการเล่าเรื่องโดยบุรุษที่หนึ่งที่มีความซับซ้อนทางจิตวิทยา

ความขัดแย้งหลัก:
ลูซี สโนว์ เดินทางเพียงลำพังไปยังเมืองสมมติชื่อ วิลเล็ตต์ และได้งานทำในโรงเรียนหญิงล้วน เรื่องเล่าของเธอจดบันทึกทั้งการทำงานและความผูกพัน แต่ในขณะเดียวกันก็ปกปิดแรงจูงใจและเหตุการณ์บางอย่างไว้ ทำให้ความสัมพันธ์ของผู้อ่านกับความไม่แน่นอนของเธอกลายเป็นหัวใจสำคัญของเรื่อง

กลวิธีในการเขียน:
การเล่าเรื่องย้อนอดีตผ่านมุมมองบุรุษที่หนึ่ง ช่องว่างในเรื่องเล่า ลำดับเหตุการณ์ที่คล้ายกับความฝัน บทสนทนาภาษาฝรั่งเศสที่ไม่ได้แปล กลิ่นอายแบบกอทิก และการกล่าวถึงเรื่องราวแบบเรียบง่ายแต่แฝงนัยสำคัญ ทั้งหมดนี้สร้างนักเล่าเรื่องที่แม้จะใช้ถ้อยคำสละสลวย แต่ก็ไม่เคยรับประกันว่าจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด

ลูซี สโนว์ เล่าเรื่องของเธอเอง แต่ไม่เคยปล่อยให้ผู้อ่านเข้าครอบครองตัวตนของเธอได้โดยง่าย เธอสามารถบรรยายห้อง ใบหน้า หรือการแสดงละครด้วยความเข้มข้นอย่างเหลือเชื่อ แต่แล้วกลับพูดถึงวิกฤตส่วนตัวเพียงประโยคเดียว ความไม่สมดุลนั้นคือที่มาของความใกล้ชิดที่แปลกประหลาดใน วิลเล็ตต์ ผู้อ่านได้อยู่ใกล้ชิดกับสติปัญญาของลูซี แต่ก็ถูกเตือนอยู่เสมอว่าเธอคือผู้เลือกสิ่งที่ผู้อ่านควรรับรู้ ความโดดเดี่ยวของเธอจึงไม่ใช่แค่ธีมหลัก แต่เป็นกฎที่ควบคุมการเล่าเรื่องทั้งหมด

โรงเรียนในวิลเล็ตต์เป็นทั้งสถานที่ทำงาน ระบบเฝ้าระวัง และเวทีแสดง บทสนทนาภาษาฝรั่งเศสเป็นตัวกำหนดว่าใครจะเข้าถึงการสนทนาได้ ความแตกต่างทางศาสนาก่อร่างสร้างทั้งมิตรภาพและความระแวงสงสัย การแสดงละครสมัครเล่นปลดปล่อยสัญชาตญาณที่ระเบียบวินัยของโรงเรียนสะกดกลั้นไว้ ผีนางชีแบบกอทิกอาจดูเหมือนการแทรกแซงจากวรรณกรรมแนวอื่น แต่มันเป็นตัวแทนของความไม่แน่นอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเล่มว่า ความปรารถนา อาการป่วย ความทรงจำ หรือพล็อตเรื่องจากภายนอกกันแน่ที่เป็นตัวควบคุมสถานการณ์

ผู้อ่านที่คุ้นเคยกับ เจน แอร์ (Jane Eyre) ไม่ควรคาดหวังพันธสัญญาทางอารมณ์ในแบบเดียวกัน วิลเล็ตต์มีความเย็นชากว่า แปลกประหลาดกว่า มีความเป็นสากลมากกว่า และยินดีน้อยกว่าที่จะเปลี่ยนความทุกข์ทรมานให้กลายเป็นชัยชนะเพียงหนึ่งเดียว ขอให้คงภาษาฝรั่งเศสไว้แทนที่จะข้ามมันไปโดยอัตโนมัติ เพราะแม้จะเข้าใจเพียงบางส่วน ก็จะช่วยให้ผู้อ่านสัมผัสได้ว่าเมื่อใดที่ลูซีถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่ง ถูกกีดกันออกไป หรือจงใจเงียบอย่างมีกลยุทธ์

ความสงวนตัวของลูซี สโนว์ สร้างความระทึกใจในรูปแบบพิเศษ เธออาจบอกเราอย่างละเอียดว่าใบหน้าเปลี่ยนไปอย่างไรระหว่างการแสดง แต่กลับปกปิดเหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตเธอมากที่สุด ผู้อ่านจะเริ่มตื่นตัวต่อช่องว่าง การเปลี่ยนโทนเสียงอย่างฉับพลัน และวัตถุที่ได้รับความสำคัญเกินกว่าบทบาทที่ปรากฏ นี่ไม่ใช่ปริศนาที่มีกุญแจดอกสุดท้ายไว้เฉลย การละเว้นของลูซีช่วยปกป้องตัวเธอ ทดสอบเรา และจำลองความโดดเดี่ยวของบุคคลที่เรียนรู้ว่าการเปิดเผยตัวตนไม่ได้การันตีว่าจะได้รับความใส่ใจ

ท่ามกลางเสียงที่ระแวดระวังนั้น บรอนเตได้สร้างโลกที่สัมผัสได้ของห้องเรียน หอพัก ถนน สวน ห้องสารภาพบาป และเวทีแสดง งานมีความสำคัญ: อำนาจของลูซีเติบโตขึ้นจากความสามารถ ไม่ใช่การรอความช่วยเหลือ เช่นเดียวกับภาษาและศาสนา ซึ่งเป็นตัวตัดสินว่าใครจะสามารถมีส่วนร่วมในการสนทนาได้อย่างเต็มที่ และใครจะถูกปฏิบัติเหมือนคนนอก นวนิยายเรื่องนี้อาจตลกอย่างร้ายกาจ คลุ้มคลั่ง ขี้หึง และเข้มงวดได้ภายในไม่กี่หน้า ผู้อ่านที่พร้อมจะละทิ้งความแน่นอนทางอารมณ์แบบนิยายรักทั่วไป จะได้พบกับภาพพรรณนาเกี่ยวกับจิตสำนึกที่กล้าหาญที่สุดชิ้นหนึ่งของศตวรรษที่สิบเก้า

รางวัลของการอ่าน วิลเล็ตต์ คือความรู้สึกที่ว่าทุกประโยคมี 'อุณหภูมิที่สอง' ซ่อนอยู่ อารมณ์ขันของลูซีอาจปิดบังความโกรธแค้น งานฉลองในโรงเรียนอาจกลายเป็นละครเชิงกามารมณ์ สัญญาณเหนือธรรมชาติอาจดูตลกขบขันและน่ากลัวอย่างแท้จริงไปพร้อมกัน ตอนจบไม่ได้ยกเลิกความคลุมเครือนี้แต่ทำให้มันสมบูรณ์แบบ ผู้อ่านที่ชื่นชอบนักเล่าเรื่องที่ต้องตีความอย่างกระตือรือร้น บรรยากาศที่เปลี่ยนไปโดยไม่มีคำเตือน และนิยายรักที่ก่อร่างจากงานและการชิงไหวชิงพริบทางปัญญาพอๆ กับแรงดึงดูด อาจค้นพบว่านี่คือหนังสือที่ตราตรึงใจที่สุดของ ชาร์ลอตต์ บรอนเต

การดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และโทรทัศน์

Villette (1970)

ผู้กำกับ: Moira Armstrong
ประเทศที่ผลิต: สหราชอาณาจักร
นักแสดง: Judy Parfitt, Bryan Marshall, Peter Jeffrey
ความแตกต่างจากหนังสือ: ย่อเรื่องเล่าย้อนหลังอันยาวนานของลูซีให้กลายเป็นซีรีส์โทรทัศน์ และจำเป็นต้องแสดงออกถึงการละเว้นและการตัดสินส่วนตัวหลายอย่างของเธอให้เห็นเป็นรูปธรรมจากภายนอก

ฉบับพิมพ์และการแปล

บทสนทนาภาษาฝรั่งเศสและการละเว้นอย่างจงใจของลูซีเป็นส่วนหนึ่งของการออกแบบงานเขียน เชิงอรรถที่เป็นประโยชน์ควรช่วยในเรื่องภาษาและบริบทโดยไม่อธิบายจนทำลายความคลุมเครือของเรื่อง

ผู้เขียนและผลงาน

วิลเล็ตต์ ยังคงมีความสำคัญในการนำเสนอเรื่องการทำงานที่ได้รับค่าจ้าง ความเหงา ความแตกต่างทางศาสนาและระดับชาติ และนักเล่าเรื่องหญิงที่ต่อต้านความต้องการของผู้อ่านที่อยากเข้าถึงอารมณ์ของเธออย่างสมบูรณ์