Er is een rode zon opgegaan in China

Toen ik zag dat dat ongekende lijden en die ware geschiedenis voor altijd begraven dreigden te worden, besloot ik mijn pen op te pakken om vast te leggen wat ik heb gezien en gehoord...

De periode van 1949 tot 1976 was een tijdperk van ongekend lijden in China, dertig jaar waarover de Chinese Communistische Partij tot op de dag van vandaag verbiedt te schrijven. De auteur, Bashan Caomin, maakte de Grote Proletarische Culturele Revolutie persoonlijk mee. Gedreven door het gevoel dat deze lijdensgeschiedenis verloren gaat, schreef hij *Er is een rode zon opgegaan in China*, een verzameling non-fictie essays. Het boek beschrijft de specifieke levensomstandigheden van de gewone bevolking tijdens de drie jaar van 'natuurrampen' en de tien jaar van de Culturele Revolutie. Dit boek is geen roman; elke handeling en elk citaat is gebaseerd op feiten, zonder verfraaiing. Sommige gebeurtenissen en details mogen dan wel zo levendig zijn als in een roman, maar dat is de eigen levendigheid en dramatiek van het leven zelf.

Hoewel sommige experts en wetenschappers de controle van de CCP hebben weten te omzeilen om de macro-geschiedenis van dat tijdperk te beschrijven, is er bij overzeese Chinezen en jonge lezers weinig bekend over het dagelijks leven van het gewone volk. De reden en waarde van het bestaan van dit boek is om ervoor te zorgen dat toekomstige generaties deze pijnlijke geschiedenis niet vergeten.