The Way We Live Now

บทนำสู่ผลงาน

ภูมิหลัง:
นวนิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ในปี 1875 เพื่อตอบโต้ต่อกระแสการเก็งกำไรทางการเงิน การส่งเสริมกิจการรถไฟ งานสื่อสารมวลชน การเข้าถึงอำนาจทางการเมือง การเจรจาต่อรองเรื่องการแต่งงาน และการเปลี่ยนชื่อเสียงให้กลายเป็นมูลค่าทางการตลาด

ความขัดแย้งหลัก:
Augustus Melmotte นักการเงินผู้ทรงอิทธิพลได้ดึงดูดเหล่าขุนนาง นักการเมือง นักลงทุน และครอบครัวที่ทะเยอทะยานเข้าสู่โครงการขนาดใหญ่ที่เนื้อหาสาระยังคงคลุมเครือ พล็อตเรื่องคู่ขนานแสดงให้เห็นว่าการเก็งกำไรเปลี่ยนแปลงมิตรภาพ การเกี้ยวพาราสี และการตัดสินของสาธารณชนอย่างไร

กลวิธีการเขียน:
ด้วยบทสั้นๆ 100 บท ตัวละครกลุ่มใหญ่ การพบปะและจดหมายที่เกิดขึ้นซ้ำๆ การเปรียบเทียบเชิงเสียดสี และการเปลี่ยนมุมมองการเล่าเรื่อง ทำให้เรื่องแต่งแนวการเงินและเรื่องแต่งแนวครอบครัวสามารถเปิดเผยพฤติกรรมความเชื่อแบบเดียวกันได้

Augustus Melmotte ไม่ได้หลอกลวงสังคมวิกตอเรียจากภายนอก แต่เขาประสบความสำเร็จเพราะผู้คนที่มีบรรดาศักดิ์ หนังสือพิมพ์ คะแนนเสียง และเงินทุน ตัดสินใจว่าการได้อยู่ใกล้ชิดกับเงินของเขานั้นมีประโยชน์มากกว่าการตั้งคำถามว่าเงินนั้นมาจากไหน โครงการรถไฟไปเม็กซิโกที่ถูกนำเสนอได้กลายเป็นฉากหน้าที่ผู้เข้าร่วมทุกคนต่างฉายภาพผลกำไรหรือสถานะทางสังคมลงไป หัวใจสำคัญในงานของ Trollope จึงเป็นการหลอกตัวเองร่วมกันของคนในสังคม: การฉ้อโกงจะทรงพลังเมื่อคนที่มีหน้ามีตาให้ยืมความน่าเชื่อถือแก่การฉ้อโกงนั้น

บทสั้นๆ ทั้งร้อยบทเชื่อมโยงการเก็งกำไรทางการเงินเข้ากับการเกี้ยวพาราสี งานสื่อสารมวลชน การเมือง และหนี้สินของครอบครัว Lady Carbury ทำการตลาดตัวเองกับบรรณาธิการ; Sir Felix ปฏิบัติต่อเสน่ห์ของตนราวกับเป็นสินทรัพย์ที่ค่าเสื่อมราคาอย่างรวดเร็ว; Marie Melmotte ค้นพบว่าแม้แต่ความมั่งคั่งมหาศาลก็ไม่อาจมอบอำนาจควบคุมการแต่งงานของเธอเองได้ มุมมองที่เปลี่ยนไปมาช่วยป้องกันไม่ให้พล็อตเรื่องทางการเงินลอยตัวอยู่เหนือผลกระทบในชีวิตประจำวัน

นวนิยายเรื่องนี้ให้ความรู้สึกร่วมสมัยอย่างไม่น่าเชื่อในทุกที่ที่ชื่อเสียงสามารถเปลี่ยนเป็นมูลค่าได้ ผู้อ่านที่คุ้นเคยกับตำนานของสตาร์ทอัพ ระบบเศรษฐกิจแบบใช้อิทธิพล (influence economies) หรือฟองสบู่การเก็งกำไรจะจดจำความกลัวทางสังคมจากการถูกทิ้งให้อยู่นอกวงล้อมของผู้ชนะได้ อย่างไรก็ตาม Trollope ยังให้ความสนใจในคุณธรรมที่ดำเนินไปอย่างช้าๆ เช่น การทำงาน การปฏิเสธ และความรับผิดชอบ ซึ่งไม่ค่อยได้รับการประชาสัมพันธ์ ดังนั้นจึงเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงได้น่าเชื่อถือกว่าความสำเร็จในที่สาธารณะ

ความอัจฉริยะของ Melmotte คือการทำให้ความเชื่อของผู้อื่นปรากฏชัดเจนก่อนที่ความมั่งคั่งของเขาจะสามารถพิสูจน์ได้ คฤหาสน์ที่โอ่อ่า แขกผู้มีอิทธิพล ความสนใจจากหนังสือพิมพ์ และที่นั่งในรัฐสภาสร้าง 'ข้อพิสูจน์ทางสังคม' (social proof) ที่เข้ามาแทนที่การตรวจสอบบัญชี ผู้เข้าร่วมแต่ละคนคิดว่าคนอื่นคงตรวจสอบแล้ว Trollope ติดตามการแพร่กระจายของโรคระบาดนี้ผ่านห้องรับแขก สำนักงานบรรณาธิการ สโมสร และที่ประชุมคณะกรรมการ จนกระทั่งการฉ้อโกงไม่ได้เป็นของชายเพียงคนเดียวอีกต่อไป แต่มันได้กลายเป็นระบบนิเวศที่หล่อเลี้ยงโดยผู้คนที่กลัวการพลาดโอกาส

พล็อตเรื่องการเกี้ยวพาราสีไม่ใช่ส่วนประดับที่ขนานกันไป ทรัพย์สมบัติของ Marie Melmotte, การโปรโมทผลงานเขียนของ Lady Carbury และเสน่ห์ที่ล้มเหลวของ Sir Felix แสดงให้เห็นว่าชื่อเสียงถูกตีราคาในตลาดที่แตกต่างกัน ตัวละครบางตัวโกหก บางตัวปฏิเสธที่จะถาม และบางตัวค้นพบว่าการปฏิเสธนั้นมีราคาทางสังคมที่ต้องจ่ายทันที บททั้งร้อยบทสร้างพื้นที่ให้ความสมรู้ร่วมคิดแผ่ขยายออกไปโดยไม่สูญเสียความเร็วในการดำเนินเรื่อง ผู้อ่านสมัยใหม่อาจจดจำฟองสบู่การเก็งกำไรและระบบเศรษฐกิจแบบใช้อิทธิพลได้ แต่ความเพลิดเพลินที่เฉียบคมกว่าอยู่ที่ภาพจำลองของ Trollope เกี่ยวกับคนที่มีหน้ามีตาซึ่งกำลังพยายามหาเหตุผลอธิบายการยอมลดตัวลงไปทำเรื่องเสื่อมเสียให้ตัวเองฟัง

หนังสือเล่มนี้มีขนาดใหญ่เพราะการฉ้อโกงนั้นเป็นเรื่องของสังคม ไม่ใช่แค่เรื่องการเงิน ทุกส่วนแสดงให้เห็นวิธีอื่นที่มูลค่าสามารถถูกประดิษฐ์ขึ้นมาได้: บทวิจารณ์ที่ซื้อมาด้วยการประจบประแจง บรรดาศักดิ์ที่ได้มาจากการแต่งงาน ราคาหุ้นที่พยุงไว้ด้วยการปรากฏตัว หรือชายเจ้าเสน่ห์ที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยเงินในอนาคต ความโกรธของ Trollope ช่วยให้เรื่องราวดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ผู้อ่านไม่จำเป็นต้องมีความรู้เฉพาะทางเกี่ยวกับการเงินในยุควิกตอเรีย เพียงแค่ต้องจดจำวินาทีที่ไม่มีใครอยากถามคำถามที่ชัดเจนที่สุดเพราะงานเลี้ยงยังคงดำเนินไปด้วยดี การตระหนักรู้นั้นทำให้งานเสียดสีชิ้นนี้ให้ความรู้สึกที่ทันสมัยจนน่าอึดอัด

การดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และโทรทัศน์

The Way We Live Now (2001)

ผู้กำกับ: David Yates
ประเทศที่ผลิต: สหราชอาณาจักร
นักแสดง: David Suchet, Matthew Macfadyen, Cillian Murphy
ความแตกต่างจากหนังสือ: บีบอัดบทสั้นๆ 100 บทของนวนิยายให้เหลือเพียง 4 ตอน โดยยังคงให้ Melmotte เป็นศูนย์กลางของเครือข่ายการเก็งกำไร

ฉบับพิมพ์และการแปล

บทสั้นๆ ทั้งหนึ่งร้อยบทเคลื่อนไหวไประหว่างการเงิน การเมือง งานสื่อสารมวลชน และการแต่งงาน การตัดทอนเนื้อหาจะทำลายเครือข่ายที่ร่วมกันสร้างความน่าเชื่อถือให้กับ Melmotte

ผู้เขียนและผลงาน

การนำเสนอเรื่องการเงินที่ใช้เสน่ห์ดึงดูด เหล่าชนชั้นนำที่ยอมโอนอ่อนตาม การประชาสัมพันธ์ และความกลัวที่จะพลาดโอกาส (FOMO) ทำให้งานเสียดสีสมัยวิกตอเรียชิ้นนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างผิดคาดกับฟองสบู่การเก็งกำไรและระบบเศรษฐกิจแบบใช้อิทธิพลในยุคหลัง