สี จิ้นผิง กลายเป็นมหาบุรุษทางการเมืองได้อย่างไร? — การเฝ้าสังเกตการณ์รัฐประหารแบบนุ่มนวลอย่างต่อเนื่อง

ความผูกพันกับลัทธิเหมาอย่างลึกซึ้งในใจของสี จิ้นผิง และความรู้สึกถึงพันธกิจอันแรงกล้าในฐานะ "ทายาทรุ่นที่สองของคณะปฏิวัติ" (Red Second Generation) ล้วนขับเคลื่อนให้คณะรัฐมนตรี "เรดการ์ด" ชุดปัจจุบันของเขามีภารกิจหลักคือ "การเสริมสร้างความมั่นคงให้กับระบอบคอมมิวนิสต์" ดังนั้นพวกเขาจึงมีความปรารถนาในการปฏิรูปที่รุนแรงกว่าเหล่านักเทคโนแครตสายอนุรักษนิยม ในแง่หนึ่งสีได้ดำเนิน "การปฏิวัติอย่างต่อเนื่อง" ตามแนวทางลัทธิเหมาผ่านการเคลื่อนไหวทางการเมืองขนาดเล็กและการปรับปรุงพรรค โดยยึดเส้นทางมวลชนเป็นแกนกลางที่มีความรุนแรงและขยายตัว แต่อีกแง่หนึ่งเขาก็สืบทอดแนวทางเศรษฐกิจเสรีนิยมใหม่ของเติ้ง เสี่ยวผิง และนโยบายการปกครองโดยกฎหมาย เชิดชูขงจื๊อและฟื้นฟูจริยธรรมแบบจารีต เน้นกฎระเบียบในครอบครัวและในพรรค แสดงให้เห็นถึงโฉมหน้าของ "ลัทธิจารีตนิยมใหม่" (Neo-traditionalism) การผสมผสานระหว่าง "ลัทธิจารีตนิยมใหม่" และ "ลัทธิเหมา" ออกมาเป็น "ลัทธิเหมาใหม่" (Neo-Maoism) นี้เองที่ทำให้เขาประสบความสำเร็จในการก้าวขึ้นเป็นมหาบุรุษทางการเมือง!

ในขณะเดียวกัน ความฝันของจีน (Chinese Dream) ที่มีธีมเรื่องบ้านเมือง ความกตัญญู ความสงบสุข และความพึงพอใจ ก็ได้ช่วยสลายความโกรธแค้นของประชาชนชาวจีนได้อย่างสมบูรณ์แบบจากอีกมุมหนึ่ง ก่อให้เกิดคลื่นประชานิยมที่บูชาตัวบุคคล และค่อยๆ หลอมรวมเป็นลัทธิชาตินิยมที่น่ารัก (Moe Nationalism) ในสไตล์ภาษาอินเทอร์เน็ต สิ่งที่ตามมาคือการเคลื่อนไหวแบบฟาสซิสต์ขนาดย่อยหลายชุด ซึ่งประกอบกันเป็นการรัฐประหารแบบนุ่มนวล (Soft Coup) ที่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง กำจัดคู่แข่งทั้งหมดไปอย่างเงียบเชียบ โดยไร้ซึ่งการต่อต้านหรือความเห็นต่าง

นี่คือประเทศจีนที่เราเห็นอยู่ตรงหน้า ในอนาคตจีนจะเปลี่ยนไปหรือไม่?

หนังสือเล่มนี้สำรวจกระบวนการและสาเหตุของการก่อตัวของระบอบเผด็จการสี จิ้นผิง อย่างครอบคลุม ผ่านการวิเคราะห์วาทกรรม ระบบการตรวจสอบ การเคลื่อนไหวในท้องถิ่น ตลอดจนความสัมพันธ์กับระบอบของเติ้ง เสี่ยวผิง และลัทธิเหมา ภายใต้บริบทกว่า 60 ปีหลังการก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีนในปี 1949 โดยเน้นไปที่ภูมิทัศน์ทางการเมืองของสี จิ้นผิง และยุคสมัยของสีตั้งแต่ปี 2015 เป็นต้นมา