The Tenant of Wildfell Hall (คฤหาสน์ไวลด์เฟลล์)

บทนำสู่ผลงาน

ภูมิหลัง:
นวนิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ในปี 1848 ภายใต้นามปากกา Acton Bell ของ Anne Brontë โดยนำเสนอเนื้อหาเกี่ยวกับการทารุณกรรมในชีวิตคู่, โรคพิษสุราเรื้อรัง, กฎหมายทรัพย์สิน, การโต้แย้งทางศาสนา และหนทางอันจำกัดที่ภรรยาจะสามารถใช้ปกป้องตนเองและลูกได้

ความขัดแย้งหลัก:
กิลเบิร์ต มาร์คแฮม เขียนบันทึกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับ เฮเลน แกรแฮม ผู้เช่าที่ลึกลับ โดยมีบันทึกประจำวันของเธอเป็นส่วนกลางของจดหมาย คำให้การที่ซ้อนกันนี้ทำให้ความเป็นส่วนตัว ข่าวลือ และการควบคุมประวัติศาสตร์ของตนเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งในเรื่อง

กลวิธีในการเขียน:
จดหมายฉบับนอก, บันทึกประจำวันที่สอดแทรกอยู่ภายในความยาวมาก, การย้อนเวลากลับไปมา, การปกปิดตัวตน และการตัดสินทางศีลธรรมที่ขัดแย้งกัน สร้างโครงสร้างที่การเข้าถึงประสบการณ์ของผู้อื่นเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความพยายามเพื่อให้ได้มามากกว่าการทึกทักเอาเอง

Wildfell Hall เริ่มต้นด้วยการทำให้ เฮเลน แกรแฮม เป็นวัตถุแห่งความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนบ้าน จากนั้นจึงพลิกสถานการณ์โดยยอมให้เธอเป็นผู้ควบคุมบันทึก จดหมายฉบับนอกของกิลเบิร์ตหลีกทางให้บันทึกส่วนตัวของเฮเลน ทำให้หญิงสาวปริศนาผู้นี้กลายเป็นคนที่มีความรู้แม่นยำที่สุดเกี่ยวกับชีวิตสมรส เงินตรา การเสพติด และอันตราย การโอนอำนาจการเล่าเรื่องดังกล่าวถือเป็นการกระทำที่กล้าหาญที่สุดอย่างหนึ่งของนวนิยายเรื่องนี้: ข่าวลือถูกแทนที่ด้วยคำให้การ และการตามจีบแบบโรแมนติกต้องยอมจำนนต่อข้อเท็จจริงของชีวิตอื่น

พลังของหนังสือเล่มนี้อยู่ที่การทำความเข้าใจเรื่องการบีบบังคับอย่างเป็นรูปธรรม ภาพวาดต้องถูกขาย ประตูต้องถูกล็อค จดหมายถูกดักฟัง เงินถูกควบคุม และต้องปกป้องนิสัยของเด็ก Anne Brontë ไม่ได้มองว่าการหนีเป็นการประกาศเชิงสัญลักษณ์ เธอแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยยาก ความลับ และความเปราะบางทางกฎหมายที่ทำให้มันยากลำบาก โทนเสียงที่เปลี่ยนไปของบันทึกประจำวันยังบันทึกให้เห็นว่าการมองโลกในแง่ดีถูกกัดกร่อนไปทีละนิดจากการประนีประนอม ทำให้ภาพชีวิตสมรสที่ใจกลางเรื่องมีพลังในการสังเกตการณ์ที่ยังคงสร้างความสะเทือนใจ

นี่เป็นตัวเลือกที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษสำหรับผู้อ่านที่ต้องการนวนิยายวิกตอเรียนที่ความเป็นอิสระของผู้หญิงเป็นเรื่องของรูปธรรมมากกว่าแค่ประดับตกแต่ง คำนำในปี 1848 ปกป้องหน้าที่ในการบอกความจริงที่ไม่น่าอภิรมย์ ในขณะที่หัวข้อบทที่ได้รับการกู้คืนมาช่วยรักษาโครงสร้างที่ฉบับเล่มเดียวในยุคต่อมาถูกตัดออกไป โปรดอ่านหัวข้อบทควบคู่ไปกับวันที่ในบันทึกประจำวัน: สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า Brontë เปลี่ยนการทำซ้ำให้กลายเป็นหลักฐานได้อย่างไร

บันทึกประจำวันที่เป็นหัวใจของนวนิยายเปลี่ยนอุณหภูมิทางศีลธรรมของทุกสิ่งรอบตัว ธรรมเนียมการเกี้ยวพาราสีที่ดูคุ้นเคยในตอนแรกกลับกลายเป็นลางร้ายเมื่อเฮเลนบันทึกว่าเสน่ห์กลายเป็นความเอาแต่ใจได้อย่างไร คำมั่นสัญญาเสื่อมสลายลงภายใต้การเสพติดได้อย่างไร และเพื่อนฝูงทำให้ความโหดร้ายเป็นเรื่องปกติเพื่อรักษาความเป็นพี่น้องในหมู่ชายได้อย่างไร จุดแข็งที่ยิ่งใหญ่ของ Brontë คือการสะสมรายละเอียด ไม่มีคำดูถูกเพียงครั้งเดียวที่อธิบายชีวิตสมรสได้ แต่วันที่ การกลับไปติดเหล้าซ้ำ เงินที่ถูกริบ ภาพวาดที่ถูกทำลาย และการข่มขู่ที่เกี่ยวกับลูก แสดงให้เห็นถึงเสรีภาพที่แคบลงเรื่อยๆ ตามลำดับ

ความใส่ใจในรายละเอียดที่ใช้ได้จริงคือเหตุผลที่การหลบหนียังคงน่าติดตาม เฮเลนต้องการรายได้ ความลับ สถานที่อยู่อาศัยที่ป้องกันได้ และความสามารถในการทำงานโดยไม่ถูกค้นพบ ความรักไม่สามารถแก้ปัญหาได้ง่ายๆ เพราะความสนใจแบบโรแมนติกอาจละเลยเรื่องราวอันตรายของเธอเสียเอง ผู้อ่านจึงถูกขอให้เคารพคำให้การก่อนที่จะเรียกร้องความใกล้ชิด มีนวนิยายวิกตอเรียนเพียงไม่กี่เรื่องที่ทำให้จริยธรรมของการรับฟังเป็นเรื่องสำคัญขนาดนี้ และยิ่งมีน้อยเรื่องที่ยอมให้ผู้หญิงบรรยายการบีบบังคับด้วยความโกรธ ความแม่นยำ และการควบคุมเช่นนี้

นี่คือผลงานคลาสสิกที่หาได้ยากซึ่งการทดลองเชิงรูปแบบและความเร่งด่วนทางศีลธรรมนั้นแยกจากกันไม่ได้ เรื่องเล่าที่ซ้อนกันทำให้ผู้อ่านสัมผัสถึงความแตกต่างระหว่างการคาดเดาเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งกับความรู้ที่ได้รับจากปากคำของเธอเอง นอกจากนี้ยังทำให้กิลเบิร์ตและพวกเราต้องรอ การรอคอยนั้นทำให้ความเป็นไปได้ของความรักในที่สุดมีเงื่อนไขทางจริยธรรม: ความรักจะมีค่าก็ต่อเมื่อมันสามารถรับฟังประวัติศาสตร์ที่มันไม่ได้เป็นผู้แต่งเอง ผู้อ่านที่หลงใหลในความระทึกขวัญเชิงจิตวิทยา คำให้การ หรือเรื่องราวของการสร้างชีวิตใหม่จะพบว่านวนิยายเรื่องนี้วางไม่ลง

การดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และโทรทัศน์

The Tenant of Wildfell Hall (1996)

ผู้กำกับ: Mike Barker
ประเทศที่ผลิต: สหราชอาณาจักร
นักแสดง: Tara Fitzgerald, Toby Stephens, Rupert Graves
ความแตกต่างจากหนังสือ: จัดลำดับใหม่และรวบรวมโครงสร้างจดหมายและบันทึกประจำวันให้เป็นตอนโทรทัศน์สามตอน พร้อมทั้งทำให้ประสบการณ์ของเฮเลนชัดเจนในเชิงภาพ

ฉบับพิมพ์และการแปล

ตัวบทที่แนะนำสำหรับการอ่านควรเป็นฉบับที่รักษาคำนำปี 1848, จดหมายที่ใช้เป็นกรอบเรื่อง, บันทึกประจำวันของเฮเลน และชื่อบทที่ช่วยให้การโอนอำนาจการเล่าเรื่องชัดเจนขึ้น

ผู้เขียนและผลงาน

นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวางในฐานะงานเขียนสมัยวิกตอเรียนที่นำเสนอเรื่องการทำร้ายร่างกายในครอบครัวและการกระทำทางเศรษฐกิจของผู้หญิงอย่างตรงไปตรงมาอย่างผิดปกติ ประวัติการตีพิมพ์ยังแสดงให้เห็นว่าบรรณาธิการในยุคต่อมาสามารถลดทอนคุณค่าของงานลงได้โดยการตัดการออกแบบที่ซ้อนกันอย่างประณีตออกไป