Les Contemplations (เล กงต็องปลาซียง)

Les Contemplations เป็นหนึ่งในกวีนิพนธ์ชุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ วิกตอร์ อูโก (Victor Hugo) และเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของลัทธิโรแมนติกฝรั่งเศส ตีพิมพ์ในปี 1856 ระหว่างที่นักเขียนถูกเนรเทศ ผลงานชุดนี้รวบรวมบทกวี 156 บทที่เขียนขึ้นระหว่างปี 1830 ถึง 1855 ผ่านตัวอักษรเหล่านี้ อูโกได้เปลี่ยนชีวิตของตนเองให้กลายเป็นวัตถุดิบทางกวี ทำให้ Les Contemplations เป็นผลงานที่เป็นอัตชีวประวัติ จิตวิญญาณ และการใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง

กวีนิพนธ์ชุดนี้มีบทบาทสำคัญในอาชีพของวิกตอร์ อูโก เนื่องจากเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของกวีนิพนธ์ของเขา ในขณะที่ผลงานชุดแรกๆ ของเขามักจะเป็นแนวโคลงกลอนหรือการเมือง Les Contemplations กลับกลายเป็นการสำรวจความทรงจำ ความรัก ความโศกเศร้า ความศรัทธา และโชคชะตาของมนุษย์ อูโกเองได้นำเสนอผลงานนี้ว่าเป็น "บันทึกความทรงจำของดวงวิญญาณ" หนังสือเล่มนี้จึงปรากฏเป็นเรื่องราวทางกวีของตลอดช่วงชีวิตหนึ่งที่ผ่านทั้งวัยเยาว์ ความสุขในความรัก ความทุกข์ทรมาน ความสูญเสีย และการค้นหาความหมายของชีวิต

เหตุการณ์สำคัญที่เป็นโครงสร้างหลักของผลงานคือการเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจของ เลโอโปลดีน อูโก บุตรสาวของกวี ผู้ซึ่งจมน้ำในแม่น้ำแซนพร้อมกับสามีในเดือนกันยายน 1843 โศกนาฏกรรมครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อวิกตอร์ อูโก อย่างไม่อาจย้อนกลับได้ และเปลี่ยนโฉมหน้ากวีนิพนธ์ของเขาไปอย่างสิ้นเชิง Les Contemplations จึงไม่ได้เป็นเพียงหนังสือแห่งความทรงจำ แต่ยังเป็นผลงานแห่งการไว้อาลัยและความพยายามในการสื่อสารกับผู้ที่ล่วงลับ

กวีนิพนธ์ชุดนี้แบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ๆ คือ: อดีตกาล (Autrefois) และ ปัจจุบันกาล (Aujourd’hui) การแบ่งเช่นนี้ไม่ได้เป็นเพียงตามลำดับเวลาเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงวิวัฒนาการทางจิตใจของกวี ส่วนแรก อดีตกาล (1830-1843) เป็นตัวแทนของช่วงเวลาแห่งความสุข วัยเยาว์ และความหวัง ส่วนที่สอง ปัจจุบันกาล (1843-1855) เริ่มต้นขึ้นหลังจากการเสียชีวิตของเลโอโปลดีน ซึ่งตรงกับช่วงเวลาแห่งความทุกข์ระทม การทำสมาธิ และการแสวงหาทางจิตวิญญาณ

ในส่วน 'อดีตกาล' อูโกได้ระลึกถึงความทรงจำในวัยหนุ่ม ความรักครั้งแรก การเริ่มต้นเส้นทางวรรณกรรม และช่วงเวลาที่มีความสุขในครอบครัว หนังสือชุด 'รุ่งอรุณ' (Aurore) กล่าวถึงการเริ่มต้น วัยเด็ก ความฝัน และการค้นพบโลก ตามมาด้วย 'วิญญาณที่เบ่งบาน' (L’âme en fleur) ซึ่งเฉลิมฉลองความรัก โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของเขากับ ชูเลียต ดรูเอต์ ผู้หญิงที่มีบทบาทสำคัญในชีวิตของเขา อูโกได้พัฒนากวีนิพนธ์ที่ลึกซึ้งและสว่างไสวซึ่งความรักมักจะหลอมรวมเข้ากับธรรมชาติ ทัศนียภาพ สวน ต้นไม้ แม่น้ำ และฤดูกาลกลายเป็นภาพสะท้อนของอารมณ์รัก และสุดท้าย 'การต่อสู้และความฝัน' (Les luttes et les rêves) ได้ขยายขอบเขตไปสู่ความกังวลที่กว้างขึ้น เช่น ความยากจนของมนุษย์ ความทุกข์ยากของประชาชน และการสะท้อนปัญหาสังคม

แต่ในส่วนที่สองของผลงานต่างหากที่เข้าถึงความลึกซึ้งที่สะเทือนใจที่สุด หลังจากเลโอโปลดีนเสียชีวิต กวีนิพนธ์ของอูโกเปลี่ยนโทนไปอย่างสิ้นเชิง หนังสือ 'Pauca Meae' เปรียบเสมือนหัวใจทางอารมณ์ของ Les Contemplations ผ่านบทกวีเหล่านี้ อูโกถ่ายทอดความเจ็บปวดของพ่อที่สูญเสียลูกและพยายามรักษาความเชื่อมโยงกับบุตรสาวที่จากไป ความทุกข์ทรมานมีอยู่ทุกหนแห่ง แต่ถูกถ่ายทอดด้วยความเรียบง่ายอย่างยิ่ง อูโกปฏิเสธการคร่ำครวญที่เกินงาม และเลือกใช้อารมณ์ที่สุขุม ลึกซึ้ง และเป็นสากล

บทกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ 'Demain, dès l’aube…' (พรุ่งนี้ เมื่อรุ่งสาง...) ซึ่งแสดงถึงความเรียบง่ายที่บาดลึกนี้ได้อย่างสมบูรณ์ อูโกบรรยายถึงการเดินทางที่เงียบสงบของพ่อที่ไปร่วมไว้อาลัยที่หลุมศพของลูกสาว ความเจ็บปวดไม่ได้ถูกตะโกนออกมา แต่มันปรากฏผ่านท่าทางที่เรียบง่าย ทัศนียภาพที่เงียบสงบ และน้ำเสียงที่สำรวมอย่างลึกซึ้ง ความสุขุมนี้ทำให้บทกวีมีพลังทางอารมณ์ที่ยอดเยี่ยม

ในหนังสือเล่มต่อๆ มา เช่น 'ระหว่างทาง' (En marche) และ 'ริมขอบอนันต์' (Au bord de l’infinity) อูโกพยายามก้าวข้ามความทุกข์ส่วนตัวไปสู่การสะท้อนที่กว้างขึ้นเกี่ยวกับชีวิตมนุษย์ พระเจ้า และจักรวาล กวีได้หันเข้าหาลัทธิรหัสยนัย (mysticism) เขาพัฒนาวิสัยทัศน์ทางจิตวิญญาณที่ซึ่งธรรมชาติกลายเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์ และกวีกลายเป็นสื่อกลางระหว่างโลกที่มองเห็นและมองไม่เห็น

มิติลี้ลับนี้ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากประสบการณ์ทางจิตวิญญาณของอูโกระหว่างการเนรเทศ โดยเฉพาะการทำพิธีอัญเชิญวิญญาณที่เจอร์ซีย์ร่วมกับคนใกล้ชิด ประสบการณ์เหล่านี้ตอกย้ำความเชื่อเรื่องการมีอยู่ของวิญญาณ ความเป็นอมตะของดวงจิต และความเป็นไปได้ในการสื่อสารกับโลกหน้า ในบทกวีบางบท จึงมีภาพของภูตผี เสียง และการเปิดเผยที่เหนือธรรมชาติปรากฏแก่กวี

สำหรับอูโก การเพ่งพินิจ (contemplation) ประกอบด้วยการมองโลกที่มองเห็นได้เพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ ธรรมชาติจึงกลายเป็นหนังสือสัญลักษณ์เล่มใหญ่ที่กวีต้องถอดรหัส ท้องฟ้า ทะเล ดวงดาว ต้นไม้ และแสงสว่าง ล้วนมีคุณค่าทางจิตวิญญาณและปรัชญา แนวคิดนี้สอดคล้องกับแนวคิดแบบโรแมนติกเรื่อง 'กวีผู้ตาสว่าง' (poète-voyant) โดยอูโกถือว่ากวีนิพนธ์มีมิติที่เกือบจะศักดิ์สิทธิ์ และกวีมีหน้าที่ถ่ายทอดความจริงระดับสูงให้แก่มนุษย์

รูปแบบของ Les Contemplations มีเอกลักษณ์เฉพาะด้วยความไพเราะของถ้อยคำและความเรียบง่ายที่น่าทึ่ง อูโกใช้ภาษาที่เป็นดนตรี ไหลลื่น และเข้าถึงง่าย สามารถเปลี่ยนจากเรื่องส่วนตัวไปสู่เรื่องที่ยิ่งใหญ่ ภาพของธรรมชาติมีบทบาทสำคัญ เช่นเดียวกับความแตกต่างระหว่างแสงสว่างและความมืด ความหวังและความสิ้นหวัง ชีวิตและความตาย กวีนิพนธ์สลับไปมาระหว่างช่วงเวลาแห่งความสงบและความกังวลทางอภิปรัชญา

ความทรงจำยังมีบทบาทพื้นฐานในผลงานนี้ อูโกพยายามฟื้นฟูช่วงเวลาที่ผ่านมาผ่านความทรงจำทางกวี อย่างไรก็ตาม ความทรงจำเหล่านี้มักปรากฏในรูปแบบเศษเสี้ยว: เพียงท่าทางบางอย่าง เสียง แววตา หรือทัศนียภาพ ก็เพียงพอที่จะทำให้โลกที่หายไปกลับมามีชีวิตอีกครั้ง กวีนิพนธ์จึงกลายเป็นวิธีต่อสู้กับการลืมเลือนและความตาย

นอกเหนือจากการไว้อาลัยส่วนตัว Les Contemplations ยังมีความหมายที่เป็นสากล อูโกเปลี่ยนความทุกข์ของตัวเองให้กลายเป็นการสะท้อนสภาวะของมนุษย์ ความเจ็บปวดของพ่อกลายเป็นความเจ็บปวดของมนุษย์ทุกคนที่เผชิญกับการสูญเสีย กาลเวลา และความเปราะบางของชีวิต ความเป็นสากลนี้เองที่อธิบายถึงอารมณ์อันมหาศาลที่กวีนิพนธ์ชุดนี้สร้างขึ้นนับตั้งแต่การตีพิมพ์

ในปัจจุบัน Les Contemplations ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในจุดสูงสุดของกวีนิพนธ์ฝรั่งเศส ผลงานนี้รวบรวมทุกมิติของอัจฉริยภาพของอูโก: ความละเมียดละไมในความรัก การไตร่ตรองทางปรัชญา จิตวิญญาณ พลังแห่งวิสัยทัศน์ และความมุ่งมั่นเพื่อมนุษยชาติ ผ่านหนังสือเล่มนี้ วิกตอร์ อูโก ได้เปลี่ยนประสบการณ์ส่วนตัวให้เป็นผลงานที่มีความเป็นมนุษย์และอยู่เหนือกาลเวลา ที่ซึ่งความเจ็บปวดค่อยๆ หลีกทางให้กับความหวังในที่สุด